مقایسه ناگویی خلقی و خودانتقادی درونی در نوجوانان دختر با و بدون سابقه خودزنی

عالیه شکراله زادگان¹

1) کارشناس ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اردبیل، اردبیل، ایران

کد IOI مقاله : XEFA-HFEKZ
محل انتشار : سومین همایش ملی آسیب شناسی روانی(asruma3.ir)
چکیده :
    این پژوهش با هدف مقایسه ناگویی خلقی و خودانتقادی درونی در نوجوانان دختر با و بدون سابقه خودزنی انجام شد. مطالعه حاضر از نوع علّی- مقایسه ای بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه شهر اردبیل در سال تحصیلی 1401-1400 و همچنین نوجوانان ارجاع داده شده به اورژانس بیمارستان دکتر فاطمی این شهر بودند. حجم نمونه مورد مطالعه 80 نفر (40 دانش¬آموز دارای خودزنی و 40 دانش آموز بدون خودزنی) بودند که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل مقیاس ناگويي خلقي تورنتو (بگبی و همکاران، 1994) و مقياس سطوح خودانتقادي (تامپسون و زوروف، 2004) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با روش آماری تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) با بهره گیری از نرم افزار آماریSPSS20 انجام شد. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات ناگویی هیجانی در نوجوانان دختر با سابقه خودزنی پایین تر از نوجوانان دختر بدون سابقه خودزنی بود (01/0p<) و میانگین خودانتقادی درونی در نوجوانان دختر با سابقه خودزنی بالاتر از نوجوانان دختر بدون سابقه خودزنی بود (01/0p<). نتایج به دست آمده بر لزوم اجرای برنامه های به منظور افزایش و بهبود این متغیرها در نوجوانان دارای خودزنی، تاکید دارد.

کلمات کلیدی : ناگویی خلقی خودانتقادی خودانتقادی درونی خودزنی