ديپلماسي فرهنگي ايران در آسياي مركزي مطالعه موردی جمهوری تاجیکستان
ديپلماسي فرهنگي ايران در آسياي مركزي مطالعه موردی جمهوری تاجیکستان
محمد قاسم قاسم زاده1
1) دانشجوی دکترای روابط بین الملل
کد IOI مقاله
:
XEHA-HEHED
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com/1st)
چکیده :
بسياري از كارشناسان در اين باره توافق دارند كه در ميان عناصر سياست خارجي كشورها، كه شامل مولفه هاي سياسي، نظامي، اقتصادي و فرهنگي ميشود، پايداترين و موثرترين عنصر، عامل فرهنگي است كه به تحصيل ساير اهداف سياسي، اقتصادي و نظامي كمك شاياني مي كند. بر اين اساس نيز بعد مهمي از سياست خارجي كشور را ديپلماسي فرهنگي تشكيل مي دهد. ديپلماسي فرهنگي به کشورها اجازه مي دهد که به طور مستقيم با مردمان سرزمين هاي خارجي چه مردم معمولي و رهبران، رابطه پايدار معنوي برقرار كرده و از آن در جهت اهداف سياسي، اقتصادي، نظامي و امنيتي بهره برداري كرد. اين ديپلماسي به ويژه ميان ملت هايي كه از فرهنگ و تمدن مشترك برخوردارند، كاربردي تر است؛ مانند جامعه ايراني با جوامع آسياي مركزي و قفقاز جنوبي که ما اكنون بيش از هر زماني نيازمند تشكيل ستاد آسياي مركزي و قفقاز جنوبي براي بررسي آسيب شناسانه درباره منطقه هستيم. کارشناسان بر این باورند که شرط اول موفقيت ديپلماسي فرهنگي در منطقه اعتماد سازي بين كشورها است كه مستلزم حركت در چارچوب موافقتنامه هاي قانوني است. فلذا دراین جستار سعی برآن شده تا از طریق بررسی قدرت نرم دیپلماسی فرهنگی ایران برای حفظ حوزه نفوذ جمهوری اسلامی ایران در آسیای میانه، راهکاری اساسی برای این موضوع به روش توصیفی تحلیلی ارائه گردد. منابع مورد استفاده و استناد دراین مقاله به روش کتابخانه ای جمع آوری شده است.
کلمات کلیدی : واژگان کلیدی دیپلماسی فرهنگی قدرت نرم آسیای میانه روابط فرهنگی استعمار فرهنگی تاجیکستان