هستی و زمان هایدگر؛ اثری در حوزه روان درمانی وجودی
هستی و زمان هایدگر؛ اثری در حوزه روان درمانی وجودی
مریم صمدیه1
1) استادیار گروه معارف اسلامی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه
کد IOI مقاله
:
XEHZ-KBFKD
محل انتشار :
همایش ملی روانشناسی وجودی و حکمت اسلامی (ispsypishtazanac.ir)
چکیده :
بررسی کتاب هستی و زمان هایدگر نشان می¬دهد که این کتاب را می¬توان اثری در حوزه روان درمانی وجودی محسوب نمود. در کتاب هستی و زمان وجود دازاین و انسان دارای اهمیتی خاص است؛ چرا که دازاین تنها موجودی است که اگزیستانس دارد، هستی خود را می¬فهمد، هستی موجودات دیگر را می¬فهمد. از نظر هایدگر دازاین شیء نیست و وجود او منشأ معانی است. در واقع وجود دازاین در حد ذات خود با رابطه عدم ثبات مشخص شده است و چنین نیست که به عنوان وجودی کاملاً انتظام یافته ظاهر شود. افزون بر این دازاین جوهر ثابت نیست و در تحول دائمی است. وجود دازاین در توانایی او برای بودن ظاهر می¬شود و این توانایی منشأ امکانات اوست و سبب می¬شود تا دازاین طرح¬اندازی کند. در واقع دازاین موجودی است که هنوز آنچه خواهد شد نیست و می¬تواند از هستی خود فراتر رود و این ویژگی خاص دازاین است. ویژگی دیگر دازاین، آزاد بودن اوست؛ به این معنا که می¬تواند نحوه¬ی بودن خود را انتخاب کند و امکانات خویش را در جهت بودن خویش به کار گیرد. دازاین به گونه¬ای بنیادین در جهان به سر می¬برد؛ نه فقط به این معنا که جایی را در جهان همچون میز و درخت اشغال کرده است؛ بلکه به این معنا که به طور مداوم تاویل می¬کند، درگیر می-شود و با چیزها و زمینه آن¬ها و موقعیت¬ها زیست می¬کند. علاوه بر این موجودی است که از مرگ خویش آگاهی دارد و این می¬تواند زمینه وجود اگزیستانسیال او را فراهم آورد.
کلمات کلیدی : هایدگر هستی و زمان روان درمانی وجودی دازاین اگزیستانس