تنهایی از دیدگاه مولانا

تنهایی از دیدگاه مولانا

حدیث منفرد1

1) تنهایی از دیدگاه مولانا

کد IOI مقاله : XEHZ-KHBGE
محل انتشار : همایش ملی روانشناسی وجودی و حکمت اسلامی (ispsypishtazanac.ir)
چکیده :
    مفهوم «تنهایی» در شعر شاعران كلاسیك، به معنی عام خلوت و عزلت است و مفهومی است که از عرفان و تصوّف ایرانی ـ اسلامی رایج در آن روزگار برگرفته شده است. «تنهایی» یكی از مسایلی است كه آدمی همیشه با آن مواجه بوده است و در حوزههای مختلفی چون عشق، عرفان و تصوّف، روانشناسی و فلسفه معنی و مفهومی خاص دربرداشته است. ادبیات به عنوان تجلّی‌گاه اندیشه و عواطف انسانی به طرق مختلف به انعكاس این معانی و مفهوم ها پرداخته است. در شعر صوفیانۀ فارسی که یکی از پربارترین شاخههای ادبیّات فارسی بوده است، در دو دورۀ کلاسیک و معاصر توجه ویژه‌ای به این مسأله شده و «تنهایی» در آن به عنوان یکی از درونمایههای اصلی مطرح شده است. از دیدگاه مولانا تنهايي رنج آور آنگاه رخ مي دهد كه فرد در هنگـام خلـوت دچـار رنج و غصه و غم شود و شادي هايش را در ميان ديگران جستجو كند. مولوي اشاره ميكند كه خدا در رهانيدن انسان از چنين رنجي كـافي اسـت و بـه مـدد هـيچ انسان يا موجود ديگري نیاز ندارد. در این مقاله به بررسی تنهایی در شعر و ادبیات فارسی و اشعار مولانا به تفصیل پرداخته شده است.

کلمات کلیدی : مولانا تنهایی ادبیات فارسی اشعار کلاسیک اشعار صوفیانه