مدلی برای افزايش قابليت اطمينان سیستمها در فاز طراحي سیستم
مدلی برای افزايش قابليت اطمينان سیستمها در فاز طراحي سیستم
جابر قزلباش1 محمدمهدی ارشادی2 مسعود حاج غنی3 سید حمیدرضا شهابی حقیقی4
1) کارشناسی ارشد مهندسی سیستمهای سلامت دانشکده مهندسی سیستمها و مدیریت، دانشگاه امیرکبیر
2) کارشناسی ارشد مهندسی سیستمهای سلامت دانشکده مهندسی سیستمها و مدیریت، دانشگاه امیرکبیر،
3) دانشجوی ارشد رشته مهندسی صنایع؛ دانشگاه شهید باهنر کرمان
4) عضو هیئتعلمی دانشگاه امیرکبیر
کد IOI مقاله
:
XFDB-HEBHE
محل انتشار :
سیزدهمین کنفرانس بین المللی مهندسی صنایع(https://www.symposia.ir/IIEC13)
چکیده :
امروزه یکی از مباحث چالش¬برانگیز سازمان¬های بزرگ دنیا که با سیستمهای پيچيده و حساس سروکار دارند، چگونگی افزایش قابليت اطمينان در این سیستمها است، بهگونهای که با صرف حداقل هزينه، میزان خرابي و ازکارافتادگی را کاهش دهند. ازاینرو در اين مقاله مدلي ارائه می¬شود که به مديران و مهندسان سازمانها در تصمیمگیری در مورد سطح قابليت اطمينان بهينه براي عناصر کلیدی سیستمها، کمک بسزايي بنمايد. در اين مدل همواره وقتیکه در فاز کارکرد سيستم، بنابردلایل مختلف ازکارافتادگی رخ می¬دهد، بلافاصله قطعه معيوب با يک قطعه سالم، جايگزين خواهد شد. همچنین سطح قابليت اطمينان اجزاء و سطح موجودي قطعات يدکي دو عامل عمده در تعيين خرابیهای سيستم و هزینههای در تناظر با آن خواهد بود. فرمولي که ارائه میشود، درواقع بخشي از هزینههای چرخه عمر محصول (LCC) را در ارتباط با همان دو عنصر مذکور مدل کرده است. اين هزینهها شامل هزینههای طراحي، توليد، نگهداري و ازکارافتادگی در فاز بهرهبرداری خواهد بود. و درنهایت يک سري دیدگاههای مدیریتی مبتني بر آزمایشهای عددي ارائه میشود.
کلمات کلیدی : قابلیت اطمینان مدل سازی ریاضی بهینه سازی هزینه های عمر محصول قطعات یدکی