پیش‌بینی شیوه فرزند پروری بر اساس مؤلفه‌های کیفیت زندگی در بین والدین دارای فرزند کم‌توان ذهنی

پیش‌بینی شیوه فرزند پروری بر اساس مؤلفه‌های کیفیت زندگی در بین والدین دارای فرزند کم‌توان ذهنی

مینا جعفری1 سوگند قاسم زاده2 علی اکبر ارجمندنیا3

1) دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه تهران
2) استادیار گروه روانشناسی وآموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران
3) دانشیار گروه روانشناسی وآموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران

کد IOI مقاله : XFZH-HGGAC
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مدیریت و علوم انسانی مونیخ، آلمان(huconf.com/3rd)
چکیده :
    هدف: فرزند پروری امری پیچیده و استرس‌زاست،. از طرف دیگر حضور فرزندی با کم‌توانی ذهنی، والدین را به‌صورت مداوم تحت تأثیر تقاضاهای جسمی، روانی و اقتصادی ناشی از نقش مراقبتی به‌عنوان مراقبان اولیه فرد کم‌توان ذهنی قرار می‌دهد که بر استرس آن‌ها می‌افزاید. چنین شرایطی می‌تواند پیامدهای منفی بر کیفیت زندگی آن‌ها داشته باشد. علاوه بر این، کیفیت زندگی و بهزیستی والدین بر شیوه‌های فرزند پروری و رشد کودک نیز تأثیرگذار است. پژوهش حاضر باهدف پیش‌بینی شیوه فرزند پروری بر اساس کیفیت زندگی والدین دارای فرزندان کم‌توان ذهنی انجام گرفت. روش: طرح پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری مطالعه حاضر شامل 200 نفر از والدین دارای فرزند کم‌توان ذهنی 2 تا 20 سال که در مراکز کم‌توانی ذهنی شهر تهران مشغول به آموزش هستند، بود. نمونه پژوهش حاضر با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب گردید. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس شیوه‌های فرزند پروری ارجمند نیا و پرسشنامه کیفیت زندگی ایرانی استفاده شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از روش‌های آمار توصیفی و آمار استنباطی شامل(همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) به انجام رسید. داده‌ها در نرم‌افزار Spss تحلیل شدند. یافته‌ها: یافته‌ها نشان دادند که والدین باکیفیت زندگی بهتر، کمتر از روش فرزند پروری خودخواهانه استفاده کرده بودند، و همکاری با همسر و نقش فامیل در فرزند پروری آن‌ها بیشتر بود، همچنین مؤلفه‌های روابط اجتماعی و سلامت جسمانی پیش‌بینی کننده شیوه فرزند پروری خودخواهانه، سلامت روان‌شناختی و روابط اجتماعی پیش‌بینی کننده مؤلفه همکاری با همسر، و سلامت روان‌شناختی و شرایط محیطی در پیش‌بینی مؤلفه نقش فامیل مؤثر بودند. نتیجه‌گیری: با توجه به اینکه برخی از عوامل مؤثر در پیش‌بینی شیوه فرزند پروری والدین دارای فرزند کم‌توان ذهنی در این پژوهش مشخص شدند، می‌توان با حمایت و آموزش این والدین و ارتقای کیفیت زندگی آن‌ها شاهد بهبود ارتباط این والدین با فرزندشان بود که نقش زیادی در عدم ایجاد محدودیت‌های بیشتر برای افراد کم‌توان ذهنی ایفا می‌کند.

کلمات کلیدی : فرزندپروری والدین کم‌توانی ذهنی کیفیت زندگی