ادبیات و تاریخچه ادبیات فارسی

ادبیات و تاریخچه ادبیات فارسی

مسعود سلطانی پارسا1

1) کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی گرایش ادبیات پایداری دانشگاه سراسری یزد

کد IOI مقاله : XFZH-HGHEE
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مدیریت و علوم انسانی مونیخ، آلمان(huconf.com/3rd)
چکیده :
    تاریخ ادبیات، چنان كه از نام آن پیداست، شامل دو بخش است: تاریخ و ادبیات. تاریخ را در اینجا به اختصار می‌توانیم سرگذشت چیزی را با توجه به ریشه‌ها و علل و عوامل آن چیز بدانیم؛ اما ادبیات به ویژه در سنت ایرانی مفهومی وسیع است كه قدری نیاز به توضیح دارد: برخی «مجموعه‌ آثار مكتوب و بر جای مانده به هر زبان از روزگار نخست تا زمان حال» را ادبیات آن زبان می‌دانند. این تعریف تا حدی نارساست، برای آنكه اولاً ادبیات شفاهی و غیرمكتوب را شامل نمی‌شود، ثانیاً با این تعریف، گویا زبان و ادبیات یكی دانسته شده است، برای آنكه بنا بر این تعریف، باید حتی كتابهایی را كه در مورد علوم مختلف تألیف شده از ریاضی و پزشكی و فیزیك گرفته تا فلسفه و هنر و دین، جزو ادبیات محسوب بداریم. حقیقت این است كه در روزگار ما ادبیات مفهوم خاص‌تر و تعریف ویژه‌تری پیدا كرده كه بر اساس آن، آثار ادبی از دیگر آثار مكتوب متمایز شده است؛ زیرا امروزه قلمرو ادبیات را به نوشته‌های خلاق یعنی شعر و نثرهای داستانی، نمایشی و نوشته‌های ذوقی منحصر می‌كنند، گذشته از آن، بخشی از ادبیات را هم ادبیات شفاهی یك ملت تشكیل می‌دهد كه می‌تواند نوشته یا نانوشته باشد. اما در گذشته واژه «ادبیات» در ایران بیشتر بر ادبیات رسمی اطلاق شده و در یك دایره وسیعتر تمام آثار مكتوب را اعم از سنگ‌نبشته‌ها و آثار علمی، دینی، تاریخی، اخلاقی و هنری در بر می‌گرفته است.

کلمات کلیدی : ادبیات تاریخچه واژه آثار زبان