پیشبینی امید به تحصیل بر اساس باورهای خودکارآمدی و یادگیری خودراهبر در دانش آموزان مقطع ابتدایی سیستان و بلوچستان
پیشبینی امید به تحصیل بر اساس باورهای خودکارآمدی و یادگیری خودراهبر در دانش آموزان مقطع ابتدایی سیستان و بلوچستان
حسین مظلوم1
1) دانشجو کارشناسی آموزش ابتدایی پردیس شهید باهنر بیرجند
کد IOI مقاله
:
XFZH-HHZZZ
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مدیریت و علوم انسانی مونیخ، آلمان(huconf.com/3rd)
چکیده :
هدف پژوهش پیش بینی امیدبه تحصیل بر اساس باورهای خودکارآمدی و یادگیری خودراهبر در دانش آموزان مقطع ابتدایی بود جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی شهرستان سیستان بلوچستان در سال تحصیلی 1401-1400 بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس 220 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه باورهای خودکارآمدی شرر (1982) با آلفای 79/0، یادگیری خودراهبر فیشر، کینگ و تاگو (2001) با آلفای 85/0 و پرسشنامه امید به تحصیل خرمایی و کمری (1396) با آلفای 89/0 استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات در آمار توصیفی از (میانگین و انحراف استاندارد) و درآمار استنباطی از (همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره به روش همزمان) استفاده شد. نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که بین باورهای خودکارآمدی و مولفه های آن با امیدبه تحصیل (01/0>p ،59/0 =r) و یادگیری خودراهبر و مولفه های آن با امید به تحصیل (01/0>p ،47/0 =r) رابطه مثبت و رابطه ی معنی داری وجود دارد. همچنین مولفه های باورهای خودکارآمدی با بتای 37/0 (01/0>p ،90/3=t) و مولفه های یادگیری یادگیری خودراهبر با بتای 29/0 (01/0>p ،55/3=t) قدرت پیش بینی امید به تحصیل را دارند.از یافته¬ ها استنباط می شود که باورهای خودکارآمدی و یادگیری خودراهبر از متغیرهای مهم و مرتبط با امیدبه تحصیل می باشند. بنابراین، برای افزایش رفتار امیدبه تحصیل دانش آموزان پیشنهاد می شود، در محتوای کتاب های درسی و آموزش های مدارس به باورهای خودکارآمدی و یادگیری خودراهبر توجه شود.
کلمات کلیدی : باورهای خودکارآمدی یادگیری خودراهبر امیدبه تحصیل