نوزایی در معماری ایرانی؛ هنر در عصر سلجوقی، شالوده نیروی جنبشی یک عصرِ بزرگ در معماری شهرهای ایرانی

نوزایی در معماری ایرانی؛ هنر در عصر سلجوقی، شالوده نیروی جنبشی یک عصرِ بزرگ در معماری شهرهای ایرانی

مهدی شفیعی پور1

1) دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه پیام نور، تهران،

کد IOI مقاله : XGAD-HHHKG
محل انتشار : اولین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com/1st)
چکیده :
    هنر در سایه توجه و تشویق سلاطین سلجوقی به شکوفایی رسید و وحدت سیاسیِ ایران باعث بالندگی علوم دینی و فنون شد. فتوحات ترکان سلجوقی ابزارهای لازم را فراهم آورد تا هنر ایرانی برای همیشه شایگان و برازنده قد برافرازد. در این میان معماری ایرانی با ممیزاتی مانند عظمت و اتساع و استحکام به درجه ای از کمال رسید که تا آن زمان به خود ندیده بود. سبک و شیوة ساخت مساجد، مقابر، کاروانسراها و مدارس، با آزادسری و استقلال از معماری عربی راه تکامل پیمود و معماران چیره دستِ ایرانی با مدد از فنون تازه، عمارت‌های بزرگی با حیاط مرکزی و چهار ایوان ساختند. زین پس با تعلیق دو عامل حیاط چهار ایوانی و تالار و مربع گنبدوار چهارطاقی، بنیان معماری مسجد ایرانی شکل گرفت و به دنبال آن اساس معماری غیرمذهبی نیز رخ نمایان کرد.

کلمات کلیدی : هنر سلجوقی شیوه رازی مسجد چهار ایوانی هنر آرامگاهی سلجوقی