تبیین مفهومی تاب آوری در سکونتگاه های غیررسمی
تبیین مفهومی تاب آوری در سکونتگاه های غیررسمی
حمیدرضااردشیری1 مجید اسماعیل خانی2 مهدی سیفی3 مختارشریفی4 مینارضائی5 شقایق وزیری ستا6 وحیداسماعیلی درکه7
1) دانشجوی کارشناسی ارشدمدیریت پروژه وساخت دانشگاه مهرالبرزتهران
2) دانشجوی کارشناسی ارشدمدیریت صنعتی دانشگاه ازاد اسلامی واحد تفرش
3) دانشجوی کارشناسی ارشدمدیریت راهبردی ورزشی دانشگاه ازاد اسلامی واحد کرج
4) دانشجوی کارشناسی ارشدمددکاری اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی
5) دانشجوی کارشناسی ارشدزبان وادبیات دانشگاه ازاد اسلامی واحد دزفول
6) دانشجوی کارشناسی ارشدمهندسی کشاورزی دانشگاه ازاد اسلامی واحد کرج
7) دانشجوی دکترای تخصصی شهرسازی دانشگاه ازاد اسلامی واحد تهران جنوب
کد IOI مقاله
:
XGAD-KAEGC
محل انتشار :
اولین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com/1st)
چکیده :
تاب آوری مفهومی است که در همگام با توسعه پایدار، در رأس برنامه های بین المللی، کشوری و شهری تمام نقاط جهان قرار گرفته است. ضروری است بحث تاب آوری در کشور ایران، با تنوع زیستی، فرهنگی، قومی، اقلیمی، منابع و ویژگیهای متنوع فراوان و تاریخ غنی و چالشهای متنوع آن از دیدگاههای مختلف بررسی شوند. طرح این موضوع در گفتمان امروز توسعه در ایران ضرورت ویژهای دارد، به ویژه بافتهای آسیبپذیر از جمله سکونتگاههای غیررسمی که در کل جهان پدیدهای روبه رشد میباشد. سکونتگاههای غیررسمی بخش مهمی از عرصههای زندگی در جهان را تشکیل میدهند، به پیشبینی سازمان ملل متحد تا سال 2050 نیمی از جمعیت جهان در این نواحی زندگی خواهند کرد. مسایلی مانند جنگهای داخلی، خشکسالی، نابودی مزارع و جنگلها و منابع طبیعی، تغییرات اقلیمی و سوانح طبیعی و مصنوع، بر افزایش فقرو مهاجرتهای ناشی از آنها دامن زده و به تبع آن شکل گیری سکونتگاههای غیررسمی برای دسترسی به مسکن ارزان قیمت و شغل سرعت بیشتری یافته است. مدیران و متخصصان شهری با مسائل پیچیدهای روبرو هستند که ظرفیتسازی برای مقابله با آنها موضوع تخصص تاب آوری است؛ یعنی عوامل شکل گیری و توسعه سکونتگاههای غیررسمی خود جزو چالشهای تاب آوری هستند و از این رو هردو زمینه وجوه مشترک فراوانی دارند. خوشبختانه تحقق تاب آوری شهری، در اهداف باز آفرینی پایدار شهری درایران، به عنوان یکی از اهداف چهارگانه ذکر شده است که چشمانداز مثبتی برای ارتقا این مهم به ویژه برای بافتهای ناکارآمد ترسیم میکند، هرچند این گفتمان، باید فراتر از مواجهه با سوانح آنی مانند زلزله و سیل باشد. تاب آوری به موازات کاهش فقر شهری، ارتقا هویت و منزلت مکانی و حفاظت از ارزشها و تحقق حکمروایی شهری از اهمیت زیادی برخوردار میباشد. چارچوب فکری تاب آوری در ساماندهی تغییرات و نیازهای پیشبینی نشده درشهرها به کار می آید. به نظر میرسد در زمانهای تغییرات سریع و تحوالتی که چالشهای جدید به سرعت در حال رخ نمودن است. ما بیش از پیش نیازمند دیدگاههای منعطفی در زمینه طرحها وتصمیم گیریهای شهری هستیم. به همین دلیل است که تاب آوری و انعطافپذیری به بخش مهمی از ابزارهای تفکردر زمینه های توسعه در تمامی ابعاد از راهبردی و ملی گرفته تا سطح محلی و محالت تبدیل شده اند. حساسیت ویژه سکونتگاههای فقیر نشین به دلیل آسیب پذیری زیاد ساکنان و موقعیت ویژه سیاسی اجتماعی –اقتصادی آنها در کشورها و نیز توسعه روزافزون آنها نیاز به مطالعه و بررسی آنها از دید تاب آوری را دوچندان میکند. این مقاله با هدف جلب توجه نقاط مشترک چالشهای تاب آوری وسکونتگاههای غیررسمی و وجوه اشتراک آنها به متخصصین و مدیران شهری تدوین شده است
کلمات کلیدی : تبیین تاب آوری شهر سکونتگاه های غیررسمی