بررسی و مطالعه ای بر توسعه پایدار شهری به سمت تعادل بین طبیعت و رفاه انسانی

بررسی و مطالعه ای بر توسعه پایدار شهری به سمت تعادل بین طبیعت و رفاه انسانی

مرضیه زارعی1

1) کارشناس ارشد طراحی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد پردیس، تهران، ایران،

کد IOI مقاله : XGCA-AZZEBB
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
    توسعه پایدار مفهومی است که به واسطه پیامدهای منفی زیست‌محیطی و اجتماعی ناشی از رویکردهای توسعه یک‌جانبه اقتصادی پس از انقلاب صنعتی و تغییر نگرش بشر به مفهوم رشد و پیشرفت پدید آمده‌است. این مفهوم تلاش دارد که با نگاهی نو به توسعه، اشتباهات گذشته بشری را تکرار نکند و توسعه‌ای همه‌جانبه و متوازن را رقم بزند. توسعه پایدار فرآیندی است که آینده‌ای مطلوب را برای جوامع بشری متصور می‌شود که در آن شرایط زندگی و استفاده از منابع، بدون آسیب رساندن به یکپارچگی، زیبایی و ثبات نظام‌های حیاتی، نیازهای انسان را برطرف می‌سازد. توسعه پایدار راه‌حل‌هایی را برای الگوهای فانی ساختاری، اجتماعی و اقتصادی توسعه ارائه می‌دهد تا بتواند از بروز مسائلی همچون نابودی منابع طبیعی، تخریب سامانه‌های زیستی، آلودگی، تغییرات آب و هوایی، افزایش بی‌رویه جمعیت، بی‌عدالتی و پایین آمدن کیفیت زندگی انسان‌های حال و آینده جلوگیری کند. توسعه پایدار مستلزم آن است که الگوهای توسعه ای که نیازهای نسل حاضر را برآورده می کند به نیازهای نسل های آینده آسیب نرساند. توسعه پایدار نه تنها مستلزم پایداری منابع طبیعی و محیط زیست است، بلکه بر رفاه پایدار انسانی و شادی ساکنین نیز تاکید دارد. توسعه پایدار شهری را می توان به راحتی در مقیاس های محلی به دست آورد. بهره وری توسعه پایدار شهری (USDE) نشان دهنده کارایی مربوط به رفاه انسانی و منابع و ورودی های زیست محیطی در یک سیستم شهری است. این مقاله چارچوب ارزیابی توسعه پایدار شهری را بر اساس واقعیت محدودیت‌های منابع طبیعی و نیازهای رفاه انسانی ارائه می‌کند و عملکرد توسعه پایدار شهری را به عنوان یک مطالعه موردی ارزیابی می‌کند.

کلمات کلیدی : توسعه پایدار کارایی توسعه پایدار شهری (use) منابع طبیعی رفاه انسانی تحلیل پوششی داده ها