هم‌آفرینی شهری و عدالت اجتماعی در شهرهای هوشمند

هم‌آفرینی شهری و عدالت اجتماعی در شهرهای هوشمند

مجتبی سلیمی1

1) دانشجوی دکترا جغرافیا،برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران

کد IOI مقاله : XGCA-HKBDZ
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
    چکیده هم‌آفرینی در بخش دولتی به عنوان شیوۀ جدیدی از مدیریت خدمات عمومی به کار می‌رود که هدف آن پرداختن به نیازها و چالش‌های اجتماعی است که در جامعۀ مدرن به طور فزاینده‌ای تکه‌تکه شده‌اند. شهروندان از طریق هم‌آفرینی می‌توانند یک شهروندی فعال و سیاسی را بر مبنای حقوق و تعهدات به بار آورند. شهروندان می‌توانند خود را به عنوان «سازندگان» خدمات عمومی ببینند و با بسیج نیروها و ایده‌هایی که کیفیت زندگی‌شان را بهبود می‌بخشد، کمک به حل مشکلات کنند. مزایای دیگر هم‎آفرینی دسترسی عمیقاً در ارتباط با عدالت اجتماعی و حقوق شهروندان در زمینۀ دخالت در شهر قرار دارد. موانع هم¬آفرینی شامل 1- مقاومت بازیگران بخش دولتی که گرفتار فرهنگ دیوان‌سالاری بالا-به-پایین و شفاف هستند. 2- هم‌آفرینی در موقعیت‌های عمومی مانند توسعۀ شهری می‌تواند راهبردی برای پرداختن به مشکلات پیچیدۀ اجتماعی به‌ویژه در رابطه با بودجه‌های عمومی مشکل‌آفرین باشد و از اینرو به دنبال بهره‌گیری از منابع جامعۀ مدنی است. 3- در ایجاد همآفرینی ابهام در مورد نقش بازیگران از تنش جاری میان دو سنت نشأت می‌گیرد، دو سنتی که هر دو در توسعۀ هم‌آفرینی سهیم بوده‌اند: دموکراسی مشارکتی و دموکراسی مشورتی. به نظر میرسد الگوی شش عاملی مدل مناسبی برا توسعه هم‎آفرینی در شهرهاست که در برگیرنده شهروندمحور بودن، هم‌آفرینی مبتنی بر همکاری، تأکبد بر سرمایه جمعی، خلاقیت، درنظر گرفتن بافت و بستر در نهایت هم‎آفرینی خود یک فرهنگ است.

کلمات کلیدی : هم‌آفرینی شهری عدالت اجتماعی خدمات اجتماعی شهر هوشمند