همآفرینی شهری و عدالت اجتماعی در شهرهای هوشمند
همآفرینی شهری و عدالت اجتماعی در شهرهای هوشمند
مجتبی سلیمی1
1) دانشجوی دکترا جغرافیا،برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران
کد IOI مقاله
:
XGCA-HKBDZ
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
چکیده
همآفرینی در بخش دولتی به عنوان شیوۀ جدیدی از مدیریت خدمات عمومی به کار میرود که هدف آن پرداختن به نیازها و چالشهای اجتماعی است که در جامعۀ مدرن به طور فزایندهای تکهتکه شدهاند. شهروندان از طریق همآفرینی میتوانند یک شهروندی فعال و سیاسی را بر مبنای حقوق و تعهدات به بار آورند. شهروندان میتوانند خود را به عنوان «سازندگان» خدمات عمومی ببینند و با بسیج نیروها و ایدههایی که کیفیت زندگیشان را بهبود میبخشد، کمک به حل مشکلات کنند. مزایای دیگر همآفرینی دسترسی عمیقاً در ارتباط با عدالت اجتماعی و حقوق شهروندان در زمینۀ دخالت در شهر قرار دارد. موانع هم¬آفرینی شامل 1- مقاومت بازیگران بخش دولتی که گرفتار فرهنگ دیوانسالاری بالا-به-پایین و شفاف هستند. 2- همآفرینی در موقعیتهای عمومی مانند توسعۀ شهری میتواند راهبردی برای پرداختن به مشکلات پیچیدۀ اجتماعی بهویژه در رابطه با بودجههای عمومی مشکلآفرین باشد و از اینرو به دنبال بهرهگیری از منابع جامعۀ مدنی است. 3- در ایجاد همآفرینی ابهام در مورد نقش بازیگران از تنش جاری میان دو سنت نشأت میگیرد، دو سنتی که هر دو در توسعۀ همآفرینی سهیم بودهاند: دموکراسی مشارکتی و دموکراسی مشورتی. به نظر میرسد الگوی شش عاملی مدل مناسبی برا توسعه همآفرینی در شهرهاست که در برگیرنده شهروندمحور بودن، همآفرینی مبتنی بر همکاری، تأکبد بر سرمایه جمعی، خلاقیت، درنظر گرفتن بافت و بستر در نهایت همآفرینی خود یک فرهنگ است.
کلمات کلیدی : همآفرینی شهری عدالت اجتماعی خدمات اجتماعی شهر هوشمند