کارکرد اخلاقی هنر در ارتقا سلامت روانی ناشی از بحران معنا در جامعه
کارکرد اخلاقی هنر در ارتقا سلامت روانی ناشی از بحران معنا در جامعه
زینب عرب1
1) دکتری فلسفهی هنر-
کد IOI مقاله
:
XGCA-KAGHF
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
ما در عصری به سر میبریم که با انفجار حوزههای دانش و هجرت خدایان روبهرو است. در این عصر دیگر مردم معنای زندگی خود را در نوعی نظم کیهانی یا خدایی که در همهجا حاضر است نمییابند. در چنین جهانی، نقطه شروع و پایان هر چیز در فرد خلاصه میشود و معیار همهی ارزشها (اخلاقیات) را در فرد باید جستجو کرد. از اینرو فرد مسئول تمام انتخابهای خود میباشد و این الزام هنجاری و تعهدآور در یک بازهی زمانی نسبتاً کوتاه چنان بر دوش فرد سنگینی میکند که منجر به ناخوشی روانی شده و او را به نیستانگاری سوق میدهد. بنابراین چالش نیستانگاری بزرگترین چالش عصر ماست. با توجه به اهمیت موضوع، فلاسفه و متفکرین بسیاری در حوزههای مختلف به آن عطف نظر نمودهاند. از اینرو در این پژوهش سعی شده است تا از خلال بررسی آرای متفکران در ادوار مختلف، به روش توصیفی و تحلیلی، ضمن بررسی نسبت میان بحران معنا با رواندرمانی، به مهمترین مسئلهی بشر امروز با توجه به نقش هنر در معنابخشی به زندگی پاسخ داده شود. رویکردی که در آن هنر به مثابه یک امر اخلاقی با آگاهیبخشی به مخاطب و ایجاد حس تعهد و التزام نقش انکارناپذیری در رشد اخلاقی جامعه و به تبعیت از آن ارتقاء کیفیت زندگی ایفا میکند.
کلمات کلیدی : نیستانگاری اخلاق هنر رواندرمانی معنای زندگی