نقش خیابان های پیاده مدار در کاهش جرائم شهری با تاکید بر نظریه نوشهرگرایی
نقش خیابان های پیاده مدار در کاهش جرائم شهری با تاکید بر نظریه نوشهرگرایی
نرگس حسین پور محمدآبادی1
1) کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری، دانشگاه هنر اصفهان، ایران
کد IOI مقاله
:
XGCA-KCFKD
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
در سال¬های اخیر نظریه نوشهرگرایی به عنوان یکی از مطرح¬ترین دیدگاه¬های شهرسازی انسان¬گرا در سطح جهان مطرح گشته است. این نظریه طی دهه¬های اخیر رشد سریعی داشته به گونه¬ای که در حال حاضر جزء مقوله¬های مهم شهرسازی دنیا به شمار می¬رود. نظریه نوشهرگرایی بیش از هر چیز به توسعه اجتماعات محلی و تکیه بر جابه-جایی ساکنین محلی به صورت پیاده و یا با استفاده از دوچرخه و یا وسائط حمل¬ونقل همگانی توجه دارد. در این مقاله با استفاه از مطالعات اسنادی و کتابخانه¬ای کوشش گردید که با توجه به اصل «جابه¬جایی به صورت پیاده» به عنوان یکی از اصول بنیادی این نظریه به ویژگی¬ها، مولفه¬ها و نیازهای توسعه این نمونه از حمل و نقل پرداخته شود. از طرفی از آنجا که، نوشهرگرایی یکی از مطرح¬ترین تئوری های جرم شناسی در محیط شهری است، هدف اصلی این مقاله، بررسی ارتباط میان خیابان¬های پیاده¬مدار و ارتکاب جرائم در شهر می باشد. براساس مطالعه انجام گرفته در این مقاله می¬توان این¬گونه بیان نمود که، اگر خیابان¬های پیاده¬مدار بتوانند جنبه¬های مختلف آسایش، زیبایی و رفاه، که اهداف اصلی برنامه¬ریزان شهری هستند را فراهم آورند، این خیابان¬ها تبدیل به مکان¬هایی سرزنده برای حضور مردم خواهند شد. بنابراین، با توجه به اینکه حضور انسان در فضا یکی از جنبه¬های مثبت نوشهرگرایی در رابطه با امنیت است، این مورد می¬تواند باعث کاهش جرائم شهری شود.
کلمات کلیدی : نوشهرگرایی پیاده¬مداری جرائم شهری شهرسازی انسان¬گرا