گونه شناسی آرامگاه های ایران در اقلیم گرم و خشک

گونه شناسی آرامگاه های ایران در اقلیم گرم و خشک

شبنم اکبری نامدار1 سامان صادقی2 ساناز منصوریه3 المیرا صعوه4 سارا خدمتی5

1) استادیار گروه معماری و شهرسازی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2) دانشجوی دکتری تخصصی معماری واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
3) دانشجوی دکتری تخصصی معماری واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
4) دانشجوی دکتری تخصصی معماری واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
5) دانشجوی دکتری تخصصی معماری واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

کد IOI مقاله : XGCA-KDBGC
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
    معماری آرامگاهی یکی از مهم ترین تجلیات هنر معماری ایرانی و اسلامی است و شایسته تاکید است که پیش از ظهور اسلام در ایران بنای آرامگاهی مستقلی (به استثناء آرامگاه کورش) وجود ندارد. می توان دریافت که این چنین بناها ریشه در بینش و فرهنگ جامعه ایرانی و اسلامی دارد. این پژوهش با هدف اصلی «گونه شناسی آرامگاه های ایران در اقلیم گرم و خشک» و با روش توصیفی-تحلیلی در وهله اول به بررسی و دسته بندی گونه های آرامگاهی در ایران در اقلیم گرم و خشک و در مرحله بعد به بررسی و دسته بندی نمونه های منتخب پرداخته است. بدین منظور از اقلیم گرم و خشک و در چهار استان از جمله سیستان و بلوچستان، کرمان، یزد، سمنان در شهرهایی چون زهک، چابهار، فهادان، ابرکوه، تفت، اشکدز، مهریز، اردکان، دامغان، کوشمغان، گرمسار، شاهرود، سرخه، بسطام، سیرجان بهعنوان نمونه های موردی در نظر گرفته شده اند که در این میان تعداد 26 مورد آرامگاه ها در بازه زمانی سده دوم تا قاجار از حیث مصالح و تزئینات نما، نوع کارکرد و مذهبی و غیرمذهبی بودن و الگوی کالبدی، تقارن نما، خط آسمان و ریتم و هارمونی موجود در نما مورد بررسی قرارگرفته اند.

کلمات کلیدی : آرامگاه گونه شناسی معماری اقلیم گرم و خشک