شهر و مدرنیته: عرصه عمل و اندیشه(ایران در دهه‌های 40 تا 80 شمسی)

شهر و مدرنیته: عرصه عمل و اندیشه(ایران در دهه‌های 40 تا 80 شمسی)

سیدابراهیم کهفی1 لیلا کلهر2 احسان حسین پور3

1) دکتری معماری؛ دانشگاه آزاد بین‌المللی قشم؛
2) کارشناس‌ارشد مطالعات معماری ایران؛ دانشگاه ادیان و مذاهب، مدرسه هنر و اندیشة اسلامی قم
3) Researcher ID: 73825؛ ORCID: 0000-0003-4594-4817؛

کد IOI مقاله : XGCA-KEDGH
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
    شهر به معنای فیزیکی ساختمان‌ها، خیابان‌ها، افراد و نهادهایی که در مکانِ جغرافیایی ویژه‌ای گِردِ هم آمده‌اند و معنای کیفیتِ روابطِ اجتماعی و فرهنگی در این بستر را فراهم می‌آورد. این مقاله به بررسی ویژگی‌های پنج دهه (از دهه 40 تا 80 شمسی)، شهر و مدرنیته در ایران با روش توصیفی_تحلیلی می‌پردازد؛ برای گردآوری داده‌های اسنادی هریک (کتب، مقالات، پایان‌نامه‌ها)، از روش کتابخانه‌ای استفاده شده است و سپس به تحلیل هر یک از دهه‌ها پرداخته می‌شود. یافته‌ها، دهه چهل را برابر با بازگشت تحصیل کردگان از فرانسه و اتریش می‌داند و دهه پنجاه را بیگانگان با خویشتن می‌نماید و بالا رفتن قیمت نفت را محصول آن می‌شمُرد و دهه شصت را شهر در گذر از انقلاب می‌نامد و تهران را نماد انقلاب می‌خواند. دهه هفتاد را سازندگی عنوان می‌کند که در آن کمر به قتل شهرها بسته می‌شود و دهه هشتاد را برآمده از مدرنیته نابالغ به فردیت بی حدّوحصر که حاصل آن آشوبی متحرک است می‌پردازد. نتایج نشان از آن دارد که عجله و بی‌برنامه‌گی حاکم بر ساخت‌ و تخریب‌ها و دیگری تقدم ارزش‌های کمی بر کیفی فرصت را برای منفعت طلبانِ اقتصادی فراهم ساخت و گذار از سنت(عرصه عناصر همگن) به مدرنیته(نوید دستیابی به توسعه و پیشرفت با منتاژ همساز و ناهمساز) سیمای شهر را به تصویر کشید.

کلمات کلیدی : شهر گذر از سنّت دهه‌ی 40 80 شمسی مدرنیته شهری