مروری بر برنامهریزی سیستم پارک سوار در حمل و نقل شهری
مروری بر برنامهریزی سیستم پارک سوار در حمل و نقل شهری
محمدرضا خاکباز1 فهیم فاریابی2 محمود عامری3
1) گروه راه و ترابری، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران -
2) گروه راه و ترابری، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران
3) استاد، گروه راه و ترابری، دانشگاه علم و صنعت ایران -
کد IOI مقاله
:
XGCA-KEZBA
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
سیستم پارک سوار در زیرساختهای حمل و نقل محیط شهری آمیخته شده و نقش اساسی در کارکردهای حمل و نقل درونشهری ایفا میکند. هدف از ایجاد اینگونه تسهیلات، عموما تامین دسترسی مناسب برای مناطق مرکزی شهرها و مراکز بزرگ تجاری و کاهش حجم ترافیک در مناطق مذکور است. به عبارت دیگر نقش پارکسوار، ایجاد گزینهای برای افرادی است که تمایل دارند تا از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده نمایند و در عین حال برای بخشی از سفر خود به خودروی شخصی نیاز دارند. این سیستم یک نقطه ارتباط بین وجهی در بین وسایل نقلیه شخصی و حمل و نقل عمومی است و بنابراین یک عنصر اساسی در برنامهریزی حمل و نقل در نظر گرفته میشود. برنامهریزی این سیستم به پارامترهای متعدد مرتبط با برنامهریزی حمل و نقل مانند مبدا و هدف سفر، مشکلات مکان، تقاضای بالقوه حمل و نقل، حمل و نقل عمومی و حمل و نقل آینده (خودروهای خودران و الکتریکی) مرتبط است. بنابراین فرآیند برنامهریزی برای اجرای موفقیتآمیز این سیستم ضروری است. اکثر مطالعات، هر بخش از فرآیند برنامهریزی را به طور جداگانه نشان دادهاند. در این مقاله تحلیل جامعی از ادبیات فنی موجود در برنامهریزی سیستم پارک سوار انجام شده است. همچنین مطالعاتی که بخشهای برنامهریزی را به طور جداگانه در نظر میگیرند، مورد تحلیل و بررسی قرار گرفتهاند. در نتیجه برنامهریزی امکانات سیستم پارک سوار نباید به عنوان یک عنصر طراحی جداگانه در نظر گرفته شود و در عوض، باید به عنوان یک مؤلفه ضروری در محیط شهری تلقی شود.
کلمات کلیدی : سیستم پارک سوار برنامهریزی حمل و نقل حمل و نقل عمومی شهر هوشمند تقاضای حمل و نقل