بی زمانی در معماری با تکیه بر معنویت و زیبایی (برگرفته از نظریه کریستوفر الکساندر)

بی زمانی در معماری با تکیه بر معنویت و زیبایی (برگرفته از نظریه کریستوفر الکساندر)

مهدیه افشار بکشلو1

1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری گرایش مهندسی معماری، دانشگاه تهران،

کد IOI مقاله : XGCA-KHDKE
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
    نقش زمان در جهان حل نشده باقی مانده است. ولی معماری، که تنها محصول بشریت است و جزئی ازتاریخ یک سیاره به شمار می آید نمی تواند ادعای چیزی بیش از زمان های تاریخ بشریت داشته باشد. همانطور که تمام تجربیات در زمان اتفاق می افتند، زمان بخش مهمی از نحوه دیدن، ساخت و استفاده از معماری است. پديده هاي ماندگار در طول زمان مي مانند و بار مي گيرند و به بخشي از خاطرات جمعي تبديل مي شوند. به اين ترتيب توجه به ماندگارها در طراحي فضا باعث افزايش حس تعلق به فضا مي شود. در اين حالت فضا از زمان ديگري غير از زمان حال برخوردار است. سال ها است این پرسش مطرح شده است که چرا یک مسجد در شیراز و یا یک مقبره در کرمان بعد از گذشت سال ها هنوز عمیقا اثر گذار هستند. بدیهی است که باید به دنبال عامل این جاذبه قوی بین انسان و بنای معماری بود. اما هدف این بحث ، بررسی فیزیک و ماده ی بنای معماری و یا دستور العملی برای جاودانگی و بقای فیزیکی آن اثر نیست، بلکه این مقاله به دنبال بررسی نقش معنویت و روح انسان و استفاده از اصول زیبایی شناسی گذشته با توجه به نظریه کریستوفر الکساندر در رسیدن به یک اثر معماری با روحی جاوادانه و بی زمان می پردازد. . روش تحقیق پژوهش حاضر، استفاده از کتابخانه‌ها و بانک های اطلاعات علمی با تحلیل کیفی صورت گرفته است.

کلمات کلیدی : بی زمانی معنویت تناسب جاودانگی زیبایی شناسی