الگوی چهارباغ در معماری باغ های دوران صفوی

محمدحسین مرندی¹ بهرام شاهدی²

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان، ایران.
2) Master s student in Architectural Engineering, Isfahan Islamic Azad University, Iran.

کد IOI مقاله : XGCA-KZKGK
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
    باغ ایرانی، نوع منحصر به¬فردی از ترکیب معماری و عناصر طبیعت است که از زیباترین جلوه¬های ظاهر و معنا، برخاسته از اعتقادات ایرانیان، توصیفات بهشت برین، شفابخشی و آسایش ذهنی را برای کاربران خود به ارمغان آورده¬است و موجبات خشنودی معنوی و مادی آن¬ها را فراهم کرده¬است. باغ¬سازي ایرانی تغییرات بسیاري را تجربه کرده، به¬خصوص در دوران صفوي که دوران طلایی باغ¬سازي ایرانی محسوب می¬شود. پژوهش حاضر به روش مروری و توصیفی، به الگوی چهارباغ به عنوان الگوی غالب در معماری باغ¬های ایرانی به¬ویژه دوران صفوی پرداخته¬است. براساس نتایج، ویژگی¬های باغ¬های دوران صفوی با بهره¬گیری از نظام چهارگانه، سلسله¬مراتب و نظم، سادگی در¬عین انعطاف¬پذیری، توجه ویژه به نظرگاه و موارد دیگر، می¬تواند الگویی برای ساخت بناهای مختلف معماری در دوران معاصر باشد و زمینه¬ی احیا و تداوم معماری باغ¬های ارزشمند ایرانی را مهیا کند.

کلمات کلیدی : کلمات کليدي باغ باغ ایرانی الگوی چهارباغ دوران صفوی