بررسى موانع و ارايه مدلى براى تحليل نهادينه سازى سطوح توسعه پایدار کشاورزی دراستانهای کرمانشاه وهمدان ايران
بررسى موانع و ارايه مدلى براى تحليل نهادينه سازى سطوح توسعه پایدار کشاورزی دراستانهای کرمانشاه وهمدان ايران
مراد کیخسروی1 سحر دهیوری2 سید مهدی میردامادی3
1) دانشجوی دکتری دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات تهران- ایران
2) استادیار دانشگاه آزاد واحد اسلامشهر- تهران -ایران
3) استادیاردانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات تهران- ایران
کد IOI مقاله
:
XGFG-KCHFD
محل انتشار :
هفتمین کنگره بین المللی توسعه کشاورزی، منابع طبیعی، محیط زیست و گردشگری ایران(7icsda.ir)
چکیده :
فائو کشاورزی پایدار را مدیریت و حفاظت از منابع طبیعی پایه و هدایت دگرگونی¬های تکنولوژی و نهادی، در راستایی که متضمن ارضای نیازهای نسل¬های حاضر و آینده باشد، تعریف می¬کند (شریفی و همکاران، 1398). کشاورزی پایدار، فعالیتی علمی و مبتنی بر اصول بوم¬شناختی است که هدف اصلی آن ایجاد حالت تعادل و رسیدن به پایداری در تولید می¬باشد (شاهی مریدی و همکاران، 1396). در واقع کشاورزی پایدار را می¬توان نوعی فرآیند بهینه¬سازی دانست که با استفاده درست از منابع طبیعی، بتوان نیاز غذایی بشر را تأمین کرده و کیفیت محیط¬زیست را بالا ببرد (رضایی فرهادآباد و مجرد، 1397). پایداری در بخش کشاورزی باید به مسائل مربوط به کاهش فقر، امنیت غذایی و ایجاد درآمد پایدار برای جمعیت به سرعت در حال رشد دست یابد (تاتلیدیل و همکاران، 2009). توسعه از جمله سازه هایی هستند که پس از جنگ جهانی دوم مطرح شده اند. (Michael Todaro-1968 )معتقد است که توسعه را باید جریانی چند بعدی دانست که مستلزم تغییرات اساسی در ساخت اجتماعی، طرز تلقی عامه مردم و نهادهای ملی و نیز تسریع رشد اقتصادی، کاهش نابرابری و ریشه کن کردن فقر مطلق است. (Schumacher-2015)معتقد است: توسعه با کالای مادی آغاز نمیشود و با آدمیان و تربیت آنها را با سازمان و با انظباط آغاز میشود بدون این سه منبع پنهان و دست نخورده وبلامصرف باقی می مانند اگر بپذیریم عامل فقر نارسائی های موجود در این سه حوزه است بنابراین ریشه کن کردن فقراساسا به رفع این نارسائیها بستگی دارد پژوهش حاضر به دنبال تحليل موانع نهادينه شدن سياست گذارى توسعه پايدار و ارايه مدلى براى نهادينه سازى آن در ايران است. در اين پژوهش، نظريه مبنايى به عنوان راهبرد پژوهش و روش مصاحبه و استفاده از اسناد و مدارك براى جمع آورى دادهها مورد استفاده قرار گرفت. هدف کاربردی و از لحاظ تجزیه و تحلیل داده¬ها تحقیقی کمی است که به شیوه¬ی پیمایشی صورت پذیرفته است. جامعه¬ی آماری پژوهش، مراکز دهستان¬ استان¬های همدان و کرمانشاه بود که با استفاده از روش نمونه¬گیری طبقه¬ای و به صورت انتساب متناسب 666 کشاورز از 89 مرکز دهستان مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار جمع¬آوري داده¬ها، پرسش¬نامه¬ بود که روایی و پایایی پرسش¬نامه مورد تأیید قرار گرفت. به منظور سنجش درجه¬ی پایداری کشاورزی در مناطق روستایی از روش ترکیبی وایکور- آنتروپی بهره گرفته شد. در مدل¬سازی سطوح توسعه¬ی کشاورزی پایدار، نرم افزار Arc-GISver 10.5 راهگشا گردید. در مجموع مناطق روستایی استان¬های همدان و کرمانشاه از لحاظ توسعه¬ی کشاورزی پایدار در وضعیت مطلوبی قرار ندارند و اختلاف فاحشی میان این استان¬ها مشاهده نمی¬گردد. همچنین با توجه به محاسبات انجام شده روستاهاي مورد مطالعه در هفت سطح تقسيم شدند که در سطح کاملاً ناپایدار روستايي قرار ندارد و در سطوح ناپایدار 15 روستا، نسبتاً ناپایدار 28 روستا، در حال پایداری 33 روستا، نسبتاً پایدار 11 روستا، پایدار 2 روستا قرار مي¬گيرد و در سطح کاملاً پایدار نیز روستايي قرار نگرفته است.يافته هاى پژوهش نشان داد كه مجموعه اى از عوامل شناختى، نهادى- قانونى، سياستى و اجتماعى، مانع نهادينه شدن سياست گذارى توسعه پايدار در ايران وجود دارد. در نتيجه نهادينه سازى سياستگذارى توسعه پايدار در ايران نيازمند كاربست مدلى است كه مبتنى بر اين موانع و با استفاده از اسناد بين المللى باشد تا با استفاده از تجربه ساير كشورها و نظرهاى متخصصان داخلى، انجام اقدامات و تغييراتى را در هر زمينه پيشنهاد دهد.
کلمات کلیدی : توسعه پايدار نهادينه سازى سیستم اطلاعات جغرافیایی کشاورزی معادلات ساختاری