بررسی ساختار معماری در ساختمان های اماکن فرهنگی با رویکرد معماری معاصر

پیمان نقی پور¹ افشین نقی پور²

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، گروه معماری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران Emai
2) دانشجوی کارشناسی ارشد ناپیوسته، رشته مهندسی عمران - گرایش زلزله، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران Email:

کد IOI مقاله : XHDC-AZZKKB
محل انتشار : اولین کنفرانس بین المللی طراحی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(dcauconf.com)
چکیده :
    یکی از اصلی ترین و مهم ترین ویژگی های معماری ایرانی همیشه ورودی بوده است. عملکرد فیزیکی ورودی که بر محیط اطراف تأثیر می گذارد، توجه اولیه طراحی است. ورودی علاوه بر اینکه به عنوان نماینده سازه عمل می کند، فرهنگ و شخصیت آن را نیز تجسم می بخشد. ایجاد ورودی های خیره کننده و دلپذیر یکی از ویژگی های معماری ایرانی است. با این حال، اگر از نزدیک به معماری مدرن نگاه کنیم، به ندرت ورودی های مجلل پیدا می کنیم. ورودی باید قبل از هر چیز احساس پذیرش و دعوت را در فرد ورودی ایجاد کند. ضرورت توجه به این جنبه از ساختارهای فرهنگی از آنجایی احساس می‌شود که ورود ساختمان در تولید و القای تنش فضایی و احساس دعوت به جذب مخاطب، به‌ویژه در مکان‌های فرهنگی، نقشی حیاتی و مهم دارد. با توجه به اینکه مؤلفه‌های مختلفی در رابطه با عنصر ورودی وجود دارد، این تحقیق به این موضوع اشاره می‌کند که الگوی حرکت برای چگونگی تجربه یک ساختمان و درک معماری، علاوه بر اهمیت مؤلفه الگوی حرکت در فراخوانی دعوت، بسیار مهم است. در مورد این عنصر صحبت شده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی- تحلیلی به تعیین الگوی حرکت در ورودی‌های اماکن فرهنگی در معماری معاصر ایران و نیز برجسته‌سازی ویژگی‌ها و جنبه‌های قابل توجه طرح‌های مورد استفاده می‌پردازد. چقدر مورد توجه قرار گرفته و چه نقشی در معماری مدرن ایران داشته است؟

کلمات کلیدی : ساختمان معماری اماکن فرهنگی معاصر ایران ساختار