مطالعه ای بر تأثیر بلندمدت سلامت روانی والدین بر مسیرهای پریشانی کودکان در بزرگسالی
مطالعه ای بر تأثیر بلندمدت سلامت روانی والدین بر مسیرهای پریشانی کودکان در بزرگسالی
نیکی نیک بخت1
1) کارشناس ارشد مشاوره خانواده، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خميني شهر، استان اصفهان، ایران،
کد IOI مقاله
:
XHFB-AZCFKZ
محل انتشار :
سومین کنگره بین المللی مدیریت، اقتصاد، علوم انسانی و توسعه کسب و کار(3icmba.ir)
چکیده :
سلامت روانی در رویکردهای مختلف روان شناسی، تعاریف متفاوتی دارد که این تعاریف به رغم تفاوت ظاهری، با یکدیگر در تناقض نیستند و هر یک از آن ها به بعد خاصی از ابعاد سلامت روان توجه دارند. برای مثال، «فروید» و پیروانش بر هماهنگی شخصیت فرد سالم تاکید دارند، در حالی که تمرکز روان شناسان انسان گرا بر رسیدن به مرحله خودشکوفایی است. وجودگراها نیز فردی را برخوردار از سلامت روانی می دانند که مسئولیت هدایت زندگی و سرنوشت خود را بپذیرد و به معنای مناسبی در زندگی خویش دست پیدا کند. «الپورت»، فرد برخوردار از سلامت روانی را واجد خصوصیاتی چون، توانایی ایجاد تعاملات صمیمانه، برخورداری از دیدگاه واقع گرایانه در مورد استعدادها و توانایی های خود، برخورداری از حس شوخ طبعی و داشتن فلسفه ای انسجام بخش، مانند دیدن در زندگی می داند. همه ما افرادی را می شناسیم که علی رغم داشتن مشکلات روانی، سعی دارند تا والدین خوبی برای فرزندان خود باشند. این مشکلات می توانند افسردگی، ترس، غم و اندوه پس از مرگ یک دوست و یا افسردگی و اختلال ناشی از کار زیاد باشد. طبق مطالعات مراکز مشاوره این والدین در مورد این که مشکلات آن ها چه تاثیری روی کودکانشان خواهد داشت به ندرت نگران هستند. کودکانی که والدین با اختلال روانی دارند نیز دارای اختلال روانی هستد. برای مثال، یک کودک معمولی که در یک خانواده رشد می کند ، حدود بیست درصد خطر ابتلا به بیماری های روانی را دارد و اگر کودکی دارای والدینی باشد که اختلالات روانی دارند، این حد به 30 تا 50 درصد افزایش پیدا می کند. پس این کودکان بیشتر آسیب پذیر بوده و دارای مشکلات عاطفی، مالی و ... می شوند که سبب آن ها همان اختلالات روانی در منزل است. این مقاله تخمین می زند که چگونه تجربیات دوران کودکی با مشکلات سلامت روانی والدین، مسیر پریشانی خود کودکان را در بزرگسالی شکل می دهد. یافتهها نشان میدهد کسانی که سلامت روانی والدین ضعیفی را تجربه میکنند، به طور مداوم پریشانی بیشتری نسبت به همتایان خود در طول بزرگسالی دارند. مواجهه شدیدتر و طولانی تر در معرض مشکلات سلامت روانی والدین با پریشانی حتی بیشتر در بزرگسالی مطابقت دارد. جنسیت والدین مبتلا تفاوتهایی را در سلامت روان بزرگسالان پیشبینی نمیکند، اما افرادی که در معرض سلامت روانی ضعیف مادر و پدر قرار دارند، بیشترین ناراحتی را در بزرگسالی دارند. در مجموع، نتایج نشان میدهد که سلامت روانی والدین در طول سالهای شکلگیری کودکان یک پیشبینیکننده مهم پریشانی دوره زندگی است و ناهمگونی در این تجربه با مسیرهای منحصربهفرد سلامت روان مطابقت دارد.
کلمات کلیدی : ویژگی های خانواده سلامت روانی والدین مسیرهای پریشانی کودکان