بازآفرینی شهری ،رویکرد سیستمی ، مدیریت بهینه شهر
بازآفرینی شهری ،رویکرد سیستمی ، مدیریت بهینه شهر
عقیل اجاق1 سید مهدی میر جوادی2
1) استادیار مدعو دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب
2) دانشجوی دکتری برنامه ریزی آمایش سرزمین
کد IOI مقاله
:
XHFC-AZADZC
محل انتشار :
ششمین کنفرانس بین المللی و هفتمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(7iccacs.ir)
چکیده :
چكيده
ماهیت مدیریت شهری، با توسعة همه جانبه و پایدار سیستم شهری گره خورده و نیازمند تعامل و روابط گستردۀ محیطی، درون سازمانی و برون سازمانی در شهر است . در حال حاضر، مادرشهرهای جهان سوم، درگیر عدم تعادل هایی هستند که در نتیجة ناهماهنگی و نبود تطابق عملکردی بین سازمان های مرتبط با مدیریت شهری می باشد. از سوی دیگر، در عرصه سیاست¬گذاری برنامه¬ریزی شهری، مواجهه و حل چنین چالش هایی به سادگی صورت نمی گیرد و نیازمند رویکرد خاص با درنظرگرفتن پیچیدگی های ماهیتی و نهادی در شهر است. در این میان، رویکردهای بازآفرینی شهری در سیر تکوینی خود از حوزۀ توجه کالبدی پا فراتر نهاده و به عرصة ملاحظات اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و مدیریتی توجه داشته و با حرکت به سوی راه حل های یکپارچه و جامع نگر برای حل مشکلات بافت های شهری تغییر کرده است.باید اذعان کرد مدیریت شهری در بازآفرینی شهری بر استفاده از ظرفیت نهادهای موجود تأکید میکند و بسترهای نهادی میان کنشگران را به منظور ایجاد سازمان تصمیمگیری و تصمیمسازی پایدار مهیا میکند. بر اين اساس، ميتوان بيان کرد که فرايند بازآفرینی شهری و توسعه محلات، در کنار ظرفيت اجتماعي خواستار یک مدیریت شهری مناسب با رویکرد سیستمی و همه جانبه است. رویکرد سیستمی ایجاب میکند که برنامهریزی شهری و مدیریت شهری با تکیه بر عناصر و روابط ساختاری شهری مطالعات خود را سازمان دهد. چرا که برنامه ریزی برای شهر نمیتواند بطور مجرد و جدا از روابط درونی و بیرونی شهرها انجام پذیرد. بنابراین برنامهریزی شهری مستلزم ایجاد یک نظام یکپارچه از سطوح مختلف برنامهریزی است که نحوه پیوستگی و هماهنگی متقابل میان سیستمهای فرادست و فرودست را نشان دهد و راههای ایجاد تعادل و توازن میان آنها را مشخص می¬سازد. که این امر منجر به مدیریت بهینه شهر با در نظر گرفتن تمام ابعاد توسعه پایداری در شهر می باشد.
کلمات کلیدی : واژههاي كليدي بازآفرینی رویکرد سیستمی مدیریت بهینه شهر