مدلسازی ریاضی درمان زخم های مزمن با استفاده از اکسیژن تراپی

مدلسازی ریاضی درمان زخم های مزمن با استفاده از اکسیژن تراپی

ثمین ترقی طلب1 ایلیا متولی2 سهند پوررضا3 سایانا رستمی4

1) گروه مهندسی پزشکی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران -
2) گروه مهندسی پزشکی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران -
3) گروه مهندسی پزشکی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران -
4) گروه مهندسی پزشکی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران -

کد IOI مقاله : XHHA-KDHFK
محل انتشار : پنجمین کنگره بین المللی مهندسی، تکتولوژی و علوم کاربردی(etas2023.com)
چکیده :
    زخم‌های مزمن به دلیل التهاب طولانی‌مدت و عدم پیشرفت در مراحل طبیعی التیام، مشکلات زیادی را برای بیماران ایجاد می‌کنند. به‌طورکلی، اکسیژن درمانی، فرآیند بهبود زخم‌های مزمن را با افزایش سطح اکسیژن در بافت زخم، تسریع بخشیده و به پاک کردن عفونت‌های حاصل از ایجاد زخم کمک می‌کند. در این مقاله، با استفاده از مدل‌سازی ریاضی، تغییرات غلظت اکسیژن، نوتروفیل و باکتری در یک زخم مزمن تحت درمان با اکسیژن موردبررسی قرارگرفته است. نتایج حاصل، نشان می‌دهد اکسیژن درمانی موضعی استاندارد، به دلیل ناپایداری غلظت نوتروفیل، ممکن است در حذف باکتری‌ها چندان مؤثر نباشد. در مقابل، اعمال فشار بالای اکسیژن به لبه‌های زخم، با ایجاد گرادیان اکسیژن در سراسر آن، منجر به نفوذ بهتر و پایدارتر نوتروفیل‌ها می‌شود. مدل ساخته‌شده در این مقاله، راهکارهایی را در مورد بهینه‌سازی اکسیژن درمانی ارائه می‌کند که می‌تواند در بهینه‌سازی درمان‌های مبتنی بر اکسیژن مفید باشد.

کلمات کلیدی : زخم مزمن اکسیژن‌تراپی نوتروفیل فاگوسیتوز التهاب لیپوزوم پوست