نقش برنامههای کلان توسعه نامتوازن بر عدم ارتقای کیفی و پیوستگی منظر روستا (نمونه مورد مطالعه: روستاهای سرخدم لکی و ابوالوفا، کوهدشت، ایران)
نقش برنامههای کلان توسعه نامتوازن بر عدم ارتقای کیفی و پیوستگی منظر روستا (نمونه مورد مطالعه: روستاهای سرخدم لکی و ابوالوفا، کوهدشت، ایران)
فرنوش مخلص1 صبا جعفری2
1) دکتری منظرشهری از دانشگاه پاریس 8، فرانسه .
2) کارشناس ارشد معماری منظر، دانشگاه تهران، ایران.
کد IOI مقاله
:
XKBA-AAAEEB
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com/3rd)
چکیده :
توسعه، در مفهوم حقیقی با محوریت مکان، فرآیندی است که باعث رشد، پیشرفت، تغییرات مثبت یا افزودن مؤلفههای فیزیکی، اقتصادی، زیستمحیطی، اجتماعی و جمعیتی در یک سیستم مفهومی چون شهر یا روستا می شود. برنامههای توسعه روستایی فارغ از مکان، بر مبنای همسانسازی روستاها در یک چشمانداز ایدهآل رفاه شهری تدوین شدهاند. برنامههایی که مسیر عملکرد و چرخه زیست روستا را در چارچوبی تعریف شده قرار میدهد. به دلیل عدم تفکیک و خوانش مستقل روستاها، هر روستا با توجه به شرایط خود با اثرات و عواقب مختلفی از اجرای برنامهها مواجه میشود. بنابراین برنامهها به عنوان ابعاد غیرمستقیم مداخلهای در چرخه زیست روستایی مورد توجهاند. برنامههایی که اجتماع و اقتصاد روستا را در چارچوبی از توسعه شهری تعریف کرده است. این برنامهها انطباقپذیری حداقلی با چشمانداز، راهبردها و سیاستهای اجرایی در روستاها را دارد و این امر آزادی عمل و اعمال سلیقه را در اجرای مفاد توسعه برای مدیران توسعه و مجریان آن مهیا ساخته است. از این حیث مداخلات و عملکرد متصدیان توسعه، پیامدهای مستقیمی از تحولات منظرین و زیست روستایی را سبب شده است. این مقاله با هدف خوانش توسعه مکانمحور روستایی در مطالعهای کیفی از طریق مشاهدات میدانی و مطالعات نظری و اسناد توسعهای، به ارزیابی دادههای توسعه در دو سطح برنامهای و مدیریتی میپردازد که بتواند به پرسش «در فرایند توسعه نامتوازن، اصل شهریگری و یکنواختی مکان توسعه، چه پیامدهایی در خوانش و پیشرفت منظر روستا خواهد داشت؟» پاسخ دهد.
کلمات کلیدی : توسعه توسعه نامتوازن روستا کوهدشت ایران