نسبت مرتاضی و معماری

محمد معصوم زاده1

1) کارشناس ارشد معماری

کد IOI مقاله : XKBA-AZDGHB
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com/3rd)
چکیده :
    چکیده مرتاض؛ ( به وجه اصیل) که از فعل ریاضت گرفته شده در اصل به معنی ورزیدن است و به انسان پاکباخته ای تعلق دارد که روح خود را ورز داده تا توانسته به جایگاه فاخر انسانی دست یابد. مرتاض که به زبان سانسکریت به آن سادو می‌گویند به معنی انسان مقدس است. عرفا سخت بر قوای ریاضت خود تلاش می کنند تا به درجات بالا برسند و به چرخه‌شکنی (آزادسازی) که همان مرحله آخر یا چهارم زندگی است دست یابند. عبارت سانسکریت سادو (به معنی مرد خوب) و سادوی (به معنی زن خوب) به افرادی گفته می‌شود که گونه‌ای از زندگی را انتخاب کرده‌اند که در طی آن از اجتماع فاصله بگیرند(جلوت) و بر روی تلاش‌های معنوی خود درخلوت تمرکز کنند. مسئله اصلی محقق آن است که به نسبت اعتلاییِ مرتاضی و معماری پی ببرد و نشان دهد که آیا می توان قرابت هایی از معرفت مرتاضانه و معمارانه در مقاله خود بیاورد یا خیر. هدف نشان دادن این نکته است که در گذشته معماران مادام که ترک مطالبات متعارف معماری نمی کردند هرگز نیرومند در فهم و کاربرد مفاهیم ژرف معماری نمی شدند. روش شناسی این تحقیق بر اساس استدلال استقرایی است که در آن برای رسیدن به نتیجه از مشاهدات همراه با اطلاعات تجربی‌ که قبلا درست بوده است، استفاده می‌شود. هرزمان که بتوان مجموعه خاصی از داده‌ها را بررسی و بر اساس دانش موجود از تجربیات گذشته نتیجه‌گیری کلی نمود. ضرورت و اهمیت این تحقیق آن است که کم توجهی به ریشه‌های بنیادین معماری ایرانی ، موجب بیگانگی معماری کنونی با بنیادهای مفهومی آن شده است. با تعمق در وجوه این معماری، اصول و تفکر ویژه‌ مستتر در ریاضت هویدا می‌گردد. با شناخت و تلفیق این اصول با ضرورت‌های زندگی امروز، می‌توان به رویکردی نو برای طرح معماری دست یافت.

کلمات کلیدی : مرتاضی معماری فضای جلوت فضای خلوت ضرورت های عرفان فتوت نامه ها