سكونتگاههای بومی و توسعه شهری پایدار

سكونتگاههای بومی و توسعه شهری پایدار

نگین اسور1 حسن اکبری2

1) دانشجو کارشناسی ارشد مهندسی معماری دانشگاه محقق اردبیلی،ایران،اردبیل
2) استادیار مهندسی معماری دانشگاه محقق اردبیلی، ایران، اردبیل

کد IOI مقاله : XKBA-AZEDHB
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com/3rd)
چکیده :
    این مقاله به بررسی نقش سکونتگاه‌های بومی در توسعه شهری پایدار می‌پردازد. سکونتگاه‌های بومی به دلیل بهره‌مندی از الگوهای معماری هماهنگ با محیط‌زیست، ضمن حفظ تعامل انسان با طبیعت، نقش مؤثری در کاهش مصرف منابع طبیعی و انرژی ایفا می‌کنند. ویژگی‌های این سکونتگاه‌ها شامل استفاده از مصالح محلی، کاهش مصرف انرژی از طریق طراحی مناسب و بهره‌گیری از تهویه طبیعی است. مقاله بر اهمیت ترکیب این الگوها در توسعه شهری مدرن تأکید می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که اصول سکونتگاه‌های بومی با برنامه‌ریزی‌های معاصر ادغام شوند تا به حفظ محیط‌زیست و بهبود کیفیت زندگی کمک شود. همچنین، این مقاله نمونه‌هایی از معماری بومی در ایران را ارائه می‌دهد که توانسته‌اند از دانش محلی برای بهینه‌سازی مصرف انرژی و تقویت پیوندهای اجتماعی بهره بگیرند. به بررسی اهمیت سكونتگاه های بومی در چارچوب توسعه شهری پایدار میپردازد. سكونتگاههای بومی به عنوان میراثی غنی از تعامل انسان با طبیعت و محیط پیرامون خود، دارای الگوهایی هستند که از منظر پایداری اجتماعی،اقتصادی و محیطی حائز اهمیت ویژه ای میباشند. در این مقاله، ضمن تحلیل ویژگی های معماری بومی و شیوههای بهره برداری بهینه از منابع طبیعی، راهكارهایی برای ادغام این الگوها در فرآیند توسعه شهری پایدار ارائه میکنیم. هدف اصلی، ارتقاء کیفیت زندگی شهری با استفاده از دانش بومی و بهره گیری از مفاهیم نوین توسعه پایدار است

کلمات کلیدی : سكونتگاه بومی توسعه شهری پایدار الگو معماری کیفیت زندگی