همگرایی معماری ایرانی و هنر نگارگری روزگار تیموری با تأکید بر تحولات ایران عصر تیموری ( رابطه معنایی و بصری میان دو هنر )
همگرایی معماری ایرانی و هنر نگارگری روزگار تیموری با تأکید بر تحولات ایران عصر تیموری ( رابطه معنایی و بصری میان دو هنر )
مهرنوش ذوقی توتکابنی1
1) استادیارگروه معماری، واحد بوئین زهرا ، دانشگاه آزاد اسلامی، بوئین زهرا، ایران
کد IOI مقاله
:
XKFA-AZCKDH
محل انتشار :
دومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com/2nd)
چکیده :
ظهور هنر به عنوان فعالیتی انسانی برخاسته از شرایط و نظام های مختلف اجتماعی، فرهنگی و... هر جامعه ای است. گوناگونی هنری که محملی برای ظهور وجهی از این نظام ها هستند، بدلیل تفاوت در طرز بیان و توصیف آنهاست. معماری و نگارگری به عنوان دو شاخه از هنر مانند بسیاری از هنرهای دیگر، در ابعاد مختلف معنا و صورت تشابهات زیادی دارند. بدون تردید شناخت موارد تشابه و كیفیت كاربرد آن در هر یك از هنرها كه ریشه در پیوستگی تاریخی و بعضاً مذهبی دارد، ما را در برداشت صحیح و كامل تر این مفاهیم یاری می رساند.
در اینجا پرسش از وجوه مشترک میان معماری و نگارگری دوره تیموری به مثابه دو مظهر هنری در این دوران با هدف فهم درست تر آنها اهمیت می یابد. ارتباط هنر معماری و نگارگری بعنوان هنری سنتی یکی از مفاهیمی است که به واسطه مبادی و همچنین مبانی و عناصر سازنده آنها قابلیت تطبیق دارند.
در این پژوهش سعی شده با شناخت شرایط اجتماعی، سیاسی و فرهنگی دوره تیموری و بررسی تطبیقی به این پرسش که وجوه تشابه میان معماری و نگارگری دوره تیموری چیست؟ پاسخ داده شود.
در این نوشتار پس از مروری کوتاه بر دوره مذکور و توصیف هر دو هنر درآن زمان به تبیین نکات اشتراک میان آن دو دست می یابیم.
روش تحقیق در این پژوهش بر اساس مطالعه اسناد کتابخانه ای، تاریخی- تفسیری بوده و در مرحله بررسی ارتباط آنها توصیفی-تحلیلی می باشد. نتایج نشان می دهد که معماری و نگارگری در این دوره دارای اشتراکاتی در زمینه های محتوایی (معنایی) و شکلی (صوری ) خواهند بود.
کلمات کلیدی : نگارگری معماری دوره تیموری زبان مشترک