بررسی برهمكنش آستاگزانتین با آمیلوئیدبتا ) (Aβ 1-42به وسیله SPR

بررسی برهمكنش آستاگزانتین با آمیلوئیدبتا ) (Aβ 1-42به وسیله SPR

حسام دهقانی1 زهرا یامی2 مهدیه اسدپور سنگین3

1) دکتری بیوشیمی دانشگاه فردوسی
2) دانشکاه فرهنگیان
3) کارشناس ارشد شیمی دانشگاه تبریز

کد IOI مقاله : XKFK-AZEAFD
محل انتشار : هشتمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم و مهندسی(8carse.com)
چکیده :
    تجمع آمیلوئید بتا 1-42 (Aβ1–42) به عنوان فاکتور اصلی در آسیب‌شناسی بیماری آلزایمر (AD) می‌باشد. مقاومت به انسولین، هیپرگلیسمی، هیپرانسولینمی و افزایش گونه¬های فعال اکسیژن (ROS) از شاخص بیماری دیابت نوع 2 (TDM2) هستند و به عنوان شاخص‌هاي ارتباطی بین بیماری آلزایمر و دیابت شناخته می‌شوند. هیپرگلیسمی به عنوان مهمترین فاکتور خطر برای سلول‌های عصبی و عامل افزایش سطح ROS است كه باعث افزايش آپوپتوز در سلول‌هاي عصبی مي‌گردد. آستاگزانتین (ATX)، یک کاروتنوئید گزانتوفیل، دارای طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های زیستی مانند محافظت از نورون است. اين مطالعه با هدف بررسي اثر برهم‌كنش ATX با Aβ1-42 در شرايط هیپرگلیسمی و حضور و عدم حضور انسولین انجام شد. بر اساس نتایج رزونانس پلاسمون سطحی ((SPR، فرآیند اتصال ATX به Aβ1-42 خود به خودي، گرماگير، وابسته به آنتروپي بوده و همچنين فرآیند اتصال ATX به Aβ1-42 وابسته به غلظت گلوکز و انسولین می‌باشد. آنالیز پارامترهای ترمودینامیکی نشان می‌دهد که پیوندهای آب¬گریز نقش مهمی در برهم‌کنش ATX و Aβ1-42 دارند. داکینگ لیگاندهای انسولین، ATX و گلوکز به صورت جداگانه با استفاده از نرم افزار AutoDock Vina و داکینگ همزمان هر سه لیگاند با آمیلوئید بتا توسطPyrx 8.0 و HEX 8.0.0 و آنالیز نتایج با استفاده از LigPlot وStudio Discovery انجام شد. آنالیز نتایج داكينگ مولكولي نشان دهنده نقش مهم اتصالات آبگریز در اتصال بین لیگاندها و Aβ1-42 در هر دو نوع داکینگ می‌باشد و همچنین بیانگر یکسان بودن برخی از جايگاه‎هاي اتصال ATX و گلوکز و ATX و انسولین به Aβ1-42 است، بعلاوه ATX با اتصال به آمینواسیدهای 21-17 در Aβ1-42، احتمالا نقش مهمی در مهار تجمعات Aβ1-42 دارد.

کلمات کلیدی : واژه‌هاي كليدي پپتید آمیلوئید بتا atx طیف سنج تشدید پلاسمون سطحی