(نظریات معناگرایانه در ساختارمند کردن معماری و فرهنگ«فرهنگ، شهروند، معنا و مکان»)

(نظریات معناگرایانه در ساختارمند کردن معماری و فرهنگ«فرهنگ، شهروند، معنا و مکان»)

میثم گلرخ سیاهرودی1 مهدی خبازی کناری2

1) کارشناسی ارشد معماری،دانشگاه گیلان
2) دکترای فلسفه‌ی معاصر غرب،دانشیار دانشگاه مازندران

کد IOI مقاله : XKHB-AAABCZ
محل انتشار : کنفرانس سالانه معماری، شهرسازی، هنر، طراحی صنعتی، ساخت و فناوری حکمت بنیان(icahu.com)
چکیده :
    شهروندپذیری از اصولی‌ترین مفاهیم در عرصه‌ی معماری بعنوان امری فرهنگی تلقی می‌گردد. شهروند در جهان معاصر بعنوان پدیده‌ی خودآگاه تعریف می‌گردد و این خود‌آگاهی در نتیجه‌ی برهم کنش متقابل انسان و مکان در طول زمان شکل گرفته است. مؤلفه‌های مکان در هر منطقه دارای پارامتر‌هایی متفاوتی است که باید از آگاهی‌های شهروندان استخراج گردد. امروز شرایط معماری و منظر شهری بطور اسفباری در هم آمیخته و بی‌نظم تهی از معنا است که در این حالت مفهوم مکان و ذهنیت شهروندان دچار گسست تاریخی شده است، و در این مسیر نظریه‌پردازی به روش هرمنوتیک فلسفی بدنبال ساختارمند کردن مفهوم مکان برای شهروندان است و این نوعی خودبینادگری نیست، بلکه آغاز اندیشه در شهروندان و جامعه متخصصین معماری است که به مفهوم آزادی در مکان نیز نقش خواهد داشت. هایدگر (1949,p303) ذات معنا را در آزادی می‌داند و شامای(1991) معنای مکان را در دلبستگی به مکان می‌داند؛ تحقق آزادی در دلبستگی به مکان ذیل ساختارمند‌کردن معماری بعنوان امر فرهنگی در هر مکان رخ می‌دهد، و هدف معماری در تحقق معنای مکان، همان آزادی و اصالت انسان است؛ بطوریکه حداقل دلبستگی به مکان در بنا و فضاهای زیستی رخ دهد، این معنامندی به مفهوم به گفتگو گذاردن مفاهیم در معماری بین متخصصین است که برآمده از ذهنیت شهروندان و در راستای معنای حقیقی مکان امکان‌پذیر است.

کلمات کلیدی : مکان معنا شهروندپذیری آزادی پدیده‌شناسی هرمنوتیک