طراحی الگویی برای ارزیابی میزان اثربخشی کمپین‌های فرهنگی شهری مبتنی بر شاخص‌های ارتباطی

طراحی الگویی برای ارزیابی میزان اثربخشی کمپین‌های فرهنگی شهری مبتنی بر شاخص‌های ارتباطی

فرحناز مقدس خو1

1) لیسانس مدیریت امور فرهنگی-برنامه ریزی فرهنگی دانشگاه جامع علمی کاربردی مرکز فرهنگ و هنر واحد ۱ اصفهان ، کارشناس ارتباطات شهرداری اصفهان Farahnazmoghadas.gmail.com

کد IOI مقاله : XKHB-AAZBFG
محل انتشار : کنفرانس سالانه معماری، شهرسازی، هنر، طراحی صنعتی، ساخت و فناوری حکمت بنیان(icahu.com)
چکیده :
    این مقاله مروری، چارچوبی یکپارچه را برای طراحی و پیاده‌سازی مدل ارزیابی اثربخشی کمپین‌های فرهنگی شهری مبتنی بر شاخص‌های ارتباطی ارائه می‌کند. ابتدا، اهمیت فزاینده سیاست‌های فرهنگی و کمپین‌های مرتبط در مدیریت شهری تشریح می‌شود و بیان می‌گردد که تکیه بر معیارهای مرسوم نظیر تعداد شرکت‌کنندگان یا هزینه‌های صرف شده، ممکن است فرایندهای عمیق‌تری مانند مشارکت اجتماعی، توانمندسازی و شفافیت پیام‌ها را به‌درستی بازتاب ندهد. سپس، با مرور پژوهش‌های پیشین در زمینه سیاست‌گذاری فرهنگی شهری، چارچوب‌های رایج ارزیابی، و ابزارهای نظری مانند پارادایم توانمندسازی، مدل سی‌آی‌پی‌پی، کارت امتیازی متوازن، و فرایند تحلیل سلسله‌مراتبی، جایگاه شاخص‌های ارتباطی در ارزیابی کمپین‌های فرهنگی برجسته می‌شود. در ادامه، شاخص‌های ویژه‌ای در حوزه ارتباطات معرفی می‌گردد که شامل دستیابی به مخاطب، سطح درگیری شهروندان، حلقه‌های بازخورد و سنجش میزان تاثیر عاطفی پیام‌ها است. این مقاله با تکیه بر شواهد مطالعاتی، الگویی ارتباط‌محور را پیشنهاد می‌کند که مدیران شهری می‌توانند برای ارزیابی و بهبود اثربخشی کمپین‌های فرهنگی خود به کار گیرند. در بخش پایانی، ضمن تأکید بر اهمیت بومی‌سازی مدل متناسب با شرایط فرهنگی و اجتماعی جوامع گوناگون، شکاف‌های موجود در ادبیات پژوهش شناسایی و جهت‌های آینده مطالعاتی از جمله استفاده از ابزارهای دیجیتال، تقویت حضور ذینفعان متعدد و بهره‌گیری از تحلیل‌های طولی به‌منظور رصد آثار بلندمدت پیشنهاد می‌شود. سرانجام نتیجه‌گیری می‌شود که ادغام شاخص‌های ارتباطی با روش‌های سنتی ارزیابی می‌تواند شفافیت، مشارکت و پاسخگویی را در حوزه سیاست‌گذاری فرهنگی شهری به شکل چشمگیری ارتقاء دهد.

کلمات کلیدی : کمپین‌های فرهنگی شهری شاخص‌های ارتباطی پارادایم توانمندسازی چارچوب ارزیابی ارتباطات عمومی