معماری مساجد سبک ( شیوه ) آذری با اصفهانی
معماری مساجد سبک ( شیوه ) آذری با اصفهانی
محمد علی دانش صدیق1 ابوالفضل داودی2 محمد رضا شریف زاده3 پژمان دادخواه4
1) دانشجوی دکتری هنر دانشگاه آزاد اسلامی واحد بین المللی کیش
2) عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد
3) عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
4) منتقد و پژوهشگر هنر
کد IOI مقاله
:
XKHB-AAZKDE
محل انتشار :
کنفرانس سالانه معماری، شهرسازی، هنر، طراحی صنعتی، ساخت و فناوری حکمت بنیان(icahu.com)
چکیده :
مسجد، محل تجلی مجموعهای از هنرهایی است که مصداق مسلم هنر شهودی است. به عبارت دیگر، در مساجد نه تنها دین با هنر ملاقات میکند بلکه مهمترین نمودهای هنر اسلامی، معماری مساجد و ویژگیهای بارز آن است. مساجد و بناهای مذهبی در تاریخ معماری ایران، همواره نقطه به اوج رسیدن هنر و معماری اسلامی بوده است. در معماری اسلامی ایران، بدون شک جنبههای ساختمانی و نوآوری در فضاهای مساجد و ایجاد فضایی تازه در سیر تاریخی خود، از اهمیت بالایی برخوردار میباشد.مجموعهای از جلوههای هنری را میتوان در مساجد مشاهده نمود که از آن باید به هنر پرستشگاهی یا هنر قدسی یاد کرد. از آنجا که هنر با نماد آمیخته است و نمادها ماهیت و جوهر هنر را تشکیل میدهند، لذا مجموعههایی که از هنر در خدمت مسجد قرار گرفته، فراوان بوده و دارای پیامی معنادار میباشد. در هنر معماری مساجد، خطوط عمودی، افقی و منحنیها، دارای معنای بلندی میباشند. ساخت گنبد، محراب، گلدستهها، ستونها، منبر، مقرنسها نیز پیامی را به مخاطب القا مینماید. مساجد خانه خدایند که دارای عناصری مشخص هستند از جمله: صحنه، مناره، گنبد و محراب ، مِحراب یا نمازگاه پیشوا، طاقنمایی است که جهت قبله را در مسجد نشان میدهد که پیشوای دینی یا پیشنماز در اثنای نماز گزاردن در آن میایستد. در مسجدها محراب در وسط قبله مسجد قرار دارد. منبر جایگاهی است که خطبه یا خطابه از آن ایراد میشود. مناره نیز یکی از مهمترین شاخصه های ساختمان مسجد است. در بنای بسیاری از مساجد، هنر های گوناگون با هم در آمیخته است. باتوجه به انواع هنرهای گوناگون در مساجد دراین تحقیق به دنیال بررسی عناصر مساجد ایران و بررسی تطبیقی آنان در دوره بعد ازاسلام هستیم.
کلمات کلیدی : معماری مسجد تیموری صفوی سبک آذری اصفهانی