مفهوم و ارتباط آینه و زمان در مفاهیم موثر در شکل گیری عناصر معماری ایرانی و اسلامی با رویکرد پدیدار شناسی
مفهوم و ارتباط آینه و زمان در مفاهیم موثر در شکل گیری عناصر معماری ایرانی و اسلامی با رویکرد پدیدار شناسی
هانیه طالب دنیا1
1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل
کد IOI مقاله
:
XKHB-AZAFDK
محل انتشار :
کنفرانس سالانه معماری، شهرسازی، هنر، طراحی صنعتی، ساخت و فناوری حکمت بنیان(icahu.com)
چکیده :
در آیین باستانی، آیینه نمادی از اهورا مزدا و در هنر اسلامی، اندیشه عرفا و نیز در میان هنرمندان ایرانی، به عنوان پلی است که ساحت قدسی و قلمرو انسانی را به یکدیگر پیوند داده و موجب کیفیت معنوی فضا و تجسم عالم بالا با قرارگیری فرد در بنا می گردد. پدیدار شناسی مفهومی است فلسفی که متکی بر عین و ذهن انسان است که دامنه ی نفوذ و تاثیر آن گسترده است و فقط در بحث فلسفه محدود نشده و مفاهیم دیگری مانند هنر را نیز در برگرفته است. حکما زمان را مایه ادراک و شناخت فضا می دانند که از دیر باز نزد ایرانیان و فرهنگ اینان از اهمیت بسیار برخوردار بوده است. انسان همیشه به دنبال دریافت معناي پدیده هاي پیرامون خویش است. معماري نیز به عنوان ظرف و بستر زندگی و حیات آدمی از این مقوله مستثنی نیست. درك انسان از محیط و برقراري ارتباط با آن و حتی چگونگی این رابطه در گرو دریافت معناست. معناست که به انسان پایگاه وجودي بخشیده و به او هویت میدهد. این معنا بخشی و هویت دهی ریشه در مسائل فرهنگی، تاریخی، سیاسی، مذهبی و ... دارد.
روش تحقیق حاضر تحلیلی- توصیفی بوده است و در بستر مطالعات اسنادي و کتابخانه اي و با رجوع به مدارك و اسناد مکتوب و غیرمکتوب، بهره برده است. سعی بر این بوده است مطالعه ای حول تعاریف و معانی زمان و آیینه صورت گیرد و بررسی چگونگی پیشینه، تعاریف و ارتباط میانشان تحقیقی صورت گیرد.
کلمات کلیدی : یینه زمان معماری ایرانی معماری اسلامی پدیدار شناسی