بررسی رابطه مدیریت و برنامه ریزی عمرانی بر کیفیت زندگی شهروندان

بررسی رابطه مدیریت و برنامه ریزی عمرانی بر کیفیت زندگی شهروندان

قاسم درویشی1

1) کارشناس عمران حوزه معاونت خدمات شهری شهرداری شیراز،

کد IOI مقاله : XKHB-AZCGFZ
محل انتشار : کنفرانس سالانه معماری، شهرسازی، هنر، طراحی صنعتی، ساخت و فناوری حکمت بنیان(icahu.com)
چکیده :
    اهمیت بررسی، شـناخت و مطالعـه ی کیفیـت زندگی، توجه به بسـترهـای مهـم شـهری در توانـایی جذب و حفظ سرمایه های انسـانی اسـت. بنـابراین بـا توجه به جایگاه کیفیت زندگی در شهرها و منـاطق، و با توجه به این کـه هنـوز در ایـران سیسـتم جـامعی در زمینه ی سنجش کیفیت زندگی ایجاد نشده، توجه بـه بررسی جنبه های مختلف سنجش کیفیت زنـدگی مـی تواند راه هایی برای دست یابی بـه نظـام جـامع سـنجش کیفیت زندگی باشد. به منظور ارزیابی کیفیت زندگی از شاخص های کیفیت عینی و ذهنی استفاده شده است. بر این اساس در بعد ذهنی شاخص کیفیت زندگی از معرف هایی مانند ایجاد و گسترش نهادهای محلی جدید، تقویت نهادهای محلی موجود، احساس امنیت فردی، امید به آینده، توانایی تأمین نیازهای اساسی خانوار، رضایت از زندگی، احساس تعلق به اجتماع، تمایل به ماندن در شهر جدید، رضایت از معرف¬ها و... استفاده شده است و در بین معرف ها، میزان اجتماعی بودن افراد و تمایل به ماندن در جمع با میانگین 59/3 بالاترین معرف بوده است و تمایل به ماندن در شهر صدرا با میانگین 52/2 کم¬ترین معرف است. در بعد عینی شاخص کیفیت زندگی نیز معرف هایی از قبیل رضایت از مراکز بهداشتی، جمع آوری و دفع آب های سطحی، کیفیت بهداشت شبکه معابر، کیفیت مسیرهای عابر پیاده ، نظافت و پاکیزگی محیط شهری، کیفیت آب آشامیدنی و... مورد پرسش¬گری قرار گرفته است که معرف نظافت و پاکیزگی محیط شهری، بالاترین رقم را با میانگین 26/3و رضایت از جمع آوری و دفع آب های سطحی مخصوصا به هنگام ریزش باران، کم ترین رقم را با میانگین 8/1 به خود اختصاص داده اند.

کلمات کلیدی : مدیریت و برنامه ریزی عمرانی کیفیت بهداشت شبکه معابر رضایت شهروندان