معنای هنر در تمدن ایرانی-اسلامی مطالعهء موردی دو داستان از شاهنامهء فردوسی

معنای هنر در تمدن ایرانی-اسلامی مطالعهء موردی دو داستان از شاهنامهء فردوسی

منیره حجتی سعیدی1

1) استادیار و عضو هیئت علمی گروه هنر(ارتباط تصویری)، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران

کد IOI مقاله : XKHB-AZCZGA
محل انتشار : کنفرانس سالانه معماری، شهرسازی، هنر، طراحی صنعتی، ساخت و فناوری حکمت بنیان(icahu.com)
چکیده :
    هنگام بحث در باب خصوصیات هر تمدن باید در نظر داشت که معنای چیزها و هدف و غایتی که باشندگان آن پهنه از بودنشان مستفاد می¬کنند متفاوت از یکدیگر است. در بحث هنر و زیبایی¬شناسی نیز به همین صورت است و تمدن¬ها هر یک نوعی نگاه به صناعت و خلقت هنری دارند. آن¬چه امروز به عنوان هنر می¬شناسیم و در مدارس و دانشگا¬ه¬ها از آن صحبت می¬کنیم دریافت غربی از هنر است که آن هم ریشه در تعریف باستانی یونانی آن دارد. پژوهش حاضر قصد دارد معنای هنر در تمدن ایرانی-اسلامی را بررسی نماید و برای فهم این مهم به یکی از متون مهم زبان فارسی، شاهنامهء فردوسی، رجوع کرده و با بررسی دو داستان از شهریاران دوران اساطیری به کنکاش در معنای واژهء هنر و چگونگی کاربرد آن توسط حکیم طوس پرداخته است. این پژوهش کاربردی و توصیفی است و به روش کتابخانه¬ای صورت گرفته است و نشان می¬دهد که هنر نزد حکیم طوس با معرفت و شناخت همراه است.

کلمات کلیدی : هنر حکمت هنر اسلامی هنر ایرانی شاهنامهء فردوسی