معماری ژاپنی؛ بی پیرایه، متشخّص و طبیعت گرا
معماری ژاپنی؛ بی پیرایه، متشخّص و طبیعت گرا
مهدی شفیعی پور1 سیدعلی فلاح قوی بازو لیالستانی2
1) دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، مرکز تحصیلات تکمیلی پیام نور تهران
2) عضو هیات علمی دانشگاه جامع علمی کاربردی
کد IOI مقاله
:
XKHB-AZEKGD
محل انتشار :
کنفرانس سالانه معماری، شهرسازی، هنر، طراحی صنعتی، ساخت و فناوری حکمت بنیان(icahu.com)
چکیده :
معماری ژاپنی به تمامی در خدمت نگرشی شرقی مبنی بر توجه به طبیعت و قائل بودن به بُعد ماورائیِ آن است. این ویژگی منجر به بهره گیری از طبیعت در معماری ژاپنی شده به نحوی که ارزشهای معنوی آن بر تمام اجزاء و عناصر چیرگی دارد. برای ژاپنیها عناصر طبیعی، مقدس و یادآور عظمت خداوند هستند و لزوماً باید در فضاهای معمارانه نمود یابند؛ زمین و مظاهر طبیعیِ آن به عنوان قدمگاه انسان، بر آسمان ارجحیت دارند. معماری ژاپنی با سیستم تیر و ستون طرّه ای خود، با استفادة طبیعی از مصالح، بکارگیریِ شوجی، تکرنگیِ متداول، دیوارهای مشبک چوبی، شیشههای مات، زیرانداز تاتامی، باغهای سنگی، باغ-چای ها، مسیرهای کم عرض، استفادة هنرمندانه از نور، هارمونی با طبیعت، صرفه جویی در تزئینات، حضور همیشگی و بسیطِ شینتو، تطهیر، سادگی و بسیاری خصائل دیگر که معماری ژاپن به واسطة آنها، آشکارا شخصیتی مستقل نسبت به معماری تمام جهان دارد. کنزو تانگه به عنوان رهبر معماری نوین ژاپنی توانست بناسازیِ مدرنِ فاقدِ اصالت در ژاپن را از مسیر خود بازگردانَد و ایدههای مدرنیستی را با اندیشههای زیبایی شناسیِ فرهنگ سنتی ژاپن درآمیزد.
کلمات کلیدی : هنر ژاپنی معماری ژاپنی آیین ذن کنزو تانگه