تبیین هویت معماری سنتی ایران و تأثیر آن بر معماری پایدار

تبیین هویت معماری سنتی ایران و تأثیر آن بر معماری پایدار

حسین حمزوی1

1) عضو هیأت علمی تمام وقت گروه مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد لامرد

کد IOI مقاله : XKHC-AZBBAA
محل انتشار : نهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و ششمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(9icrsie.com)
چکیده :
    چکیده در قرن بیستم، بشر در ایجاد فرهنگ تولید و مصرف گروهی به موفقیت هایی دست یافت. پیچیده تر شدن مناسبات فردی و اجتماعی بشر و پیچیدگی نیازمندی های وی، سبب دخالت های جدی تر او در طبیعت و در نتیجه شاهد تغییر شکل ناگهانی در آن شده که مستلزم هشدارهای ضروری می باشد این هشدارها، از اوایل دهه شصت شدت گرفت: گرم شدن زمین، کمبود آب قابل شرب، افزایش آلودگی و ضربات روحی به انسانها، از جمله هشدارهای تکان دهنده درجهت تداوم سلامت زندگی بشری است. که در این راستا، آرزوهای بسیاری در محققان و دانشمندان، برای حفاظت از اکوسیستم و برای دوام فرهنگی و تاریخی و به تبع آن پایداری پدید آورد. از سال 1987، هنگامی که کمیته بروندتلند سازمان بین الملل، مفهوم توسعه پایدار را مطرح نمود، پایداری به صورت جدی تر مطرح شد. پایداری لغتی است که جنبه های پیچیده ی بسیاری را شامل می شود. امروزه اغلب، لغت پایداری در جامعه مطرح است. اما معنی درست این لغت و مفاهیم آن برای معماران، هنوز، کاملاً واضح نیست. از آنجایی که هیچ روش یا توصیه ی قطعی درباره ی معماری پایدار وجود ندارد، بنابراین توجه به مباحث و نظریه های بیان شده در این زمینه ضروری به نظر می رسد. هر چند توسعه ی پایدار ریشه های اکولوژیکی واقتصادی دارد، ولی با جستجو درباره ی معضلات پیش روی انسان معاصرو راه حل آنها در معماری پایدار، نقش طبیعت هرچه بیشتر آشکار می گردد. در این راستا این مقاله تلاش در نمایاندن برخی راهکارهایی دارد که معماری سنتی ایران را به معماری قابل تطبیق با تعریف پایدار (سبز)، اگر نه در همه ابعاد،لااقل دراصل و ریشه می نماید.

کلمات کلیدی : توسعه پایدار معماری پایدار فرایند معماری طبیعت