اصول طراحی مسکن آپارتمانی بهینه در مقیاس کوچک

اصول طراحی مسکن آپارتمانی بهینه در مقیاس کوچک

امید حیدری‌پور1 شیوا تومانی2

1) دانشجویی کارشناسی ارشد معماری دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، ایران -
2) فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد معماری گرایش معماری،دانشگاه علم و هنر یزد،ایران -

کد IOI مقاله : XYAD-ZCGCK
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و تکنولوژی(2rstconf.com)
چکیده :
    همان طور که از عنوان موضوع تحقیق بر می‌آید، این پژوهش به بررسی عناصر کالبدی مسکن در مقیاس آپارتمانی می‌پردازد. امروزه تراکم بالای محله‌های مسکونی شهرها و ارزش بالای زمین، طراحان و کارفرمایان و مصرف‌کنندگان را به معماری مسکونی آپارتمانی سوق می‌دهد. زندگی آپارتمانی شرایط اجتناب‌ناپذیری را برای انسان امروز به وجود آورده که شامل فرصت‌ها و تهدیدهایی برای ساکنین خود است. متأسفانه در بافت فشرده شهرهای بزرگ به دلیل کمبود زمین و مسائل اقتصادی، نیاز روزافزون و مبرم مصرف‌کنندگان به مسکن و عدم انطباق کالبد مسکن با زندگی ساکنین، کیفیت‌های کالبدی و اجتماعی مسکن و همچنین هویت مسکن نادیده گرفته شده است. همچنین به تدریج با افزایش شدید تراکم و قیمت بسیار بالای زمین در مرکز شهرهای بزرگ، مقیاس واحدهای آپارتمانی، روز به‌روز کاهش می‌یابد. همین امر، اهمیت وجود ساختاری دقیق برای مسکن آپارتمانی در مقیاس کوچک را نمایان می‌کند. هدف از تحقیق حاضر دست‌یابی به اصول طراحی مسکن بهینه به طور کلان با تکیه بر عناصر کالبدی مسکن است. بر همین اساس، فضاهای مسکن آپارتمانی را به چهار دسته مرتبط با اجتماع، نیمه مرتبط به اجتماع، مرتبط با خانواده و مرتبط با فرد تقسیم شده است. این پژوهش با بررسی عملکردهای مورد نیاز هر بخش، به همراه استفاده از پرسشنامه با مخاطب قرار دادن ساکنین مسکن آپارتمانی در مقیاس کوچک، به اصول پیشنهادی برای بهینه‌سازی کالبدی فضای مسکونی نزدیک شده است. بر اساس مطالعات انجام‌شده و تحلیل پرسشنامه انجام‌شده و استدلال منطقی بر مبنای کروکی‌های ترسیم‌شده، سه اصل کلی برای بهینه‌سازی کالبد مسکن آپارتمانی در مقیاس کوچک ارائه گردیده است: ادغام کردن کاربری‌ها، مبلمان انعطاف‌پذیر شفافیت در فضا.

کلمات کلیدی : مسکن بهینه آپارتمان عناصر کالبدی