بهسازی و توسعه پایدار در مناطق حاشیه نشین
بهسازی و توسعه پایدار در مناطق حاشیه نشین
مهدیه زینلی کرمانی1 مروارید ابراهیمی زاده حسینی2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد شهرسازی
2) دانشجوی کارشناسی ارشد شهرسازی
کد IOI مقاله
:
XYAE-ZCHGA
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین درعمران، معماری و شهرسازی(3cauconf.com)
چکیده :
چکیده
مناطق حاشیه نشین یا سکونتگاههای غیر رسمی در جوامع بشری دارای ابعاد و جوانب مثبت و منفی بسیاری می باشند و شناخت این پدیده و آگاهی از شرایط و جو حاکم بر آنها، قابلیت برنامه ریزی برای این گونه مناطق را بیشتر ساخته تا زمینه های حذف فرسودگی، بی عدالتی و گسست از سایر مناطق شهر را فراهم آورد و به تبع آن با به کارگیری مجموعه ای از برنامه ریزی های اصولی و راهبردی بتوانیم رشد و توسعه پایدار را در شهر معنا ببخشیم.این پژوهش می کوشد تا با نگرشی بر تجارب صورت گرفته در برخی کشورهای جهان در امر ساماندهی سکونتگاههای غیر رسمی و چگونگی مداخله آنها در این مناطق ، معیارهایی جهت استفاده و حل معضل در مناطق حاشیه نشین شهری، که رو به فزونی می باشند استخراج نماید. پایه اصلی این پژوهش در راستای فرآیندیست که پس از بررسی علل شکل گیری مناطق حاشیه نشین شهر کرمان ، به بررسی راهکارهایی در قالب الگوی ساختاری -تحلیلی در زمینه ساماندهی این نواحی در راستای دستیابی به توسعه پایدار شهری پرداخته.اهداف اصلی پژوهش عبارتند از :1-ارائه برنامه ای راهبردی درجهت ساماندهی مناطق حاشیه نشین شهر کرمان در راستای دست یابی به توسعه پایدار شهریست.2- مشارکت و توانمندسازی ساکنان حاشیه نشین شهر کرمان در راستای اصلاح و بهبود وضعیت کالبدی محدوده است . فرآیند انجام پژوهش در دو بخش صورت گرفته است . بخش اول ،مطالعات کتابخانه ای و اسنادی شامل (کتب ،مجلات ،مقالات ،سایتها ،.....) است ،که به بررسی مطالعات صورت گرفته در زمینه علل حاشیه نشینی و راهکارهای ساماندهی این نواحی در سایر کشورهای جهان پرداخته . بخش دوم ، پژوهشهای میدانی است که پس از بررسی های صورت گرفته در منطقه ای از شهر کرمان به ارائه الگوی معادلات ساختاری در جهت بررسی علل حاشیه نشینی و راهکارهای ساماندهی آن پرداخته شده است.
کلمات کلیدی : واژگان كليدي حاشیه نشینی مشارکت بهسازی توسعه پایدار