معماری، انسانگرایی و رابطه ی آنها
معماری، انسانگرایی و رابطه ی آنها
علیرضا کریمی کلور1 فاطمه خسروی2 غلامحسین ناصری3 فاطمه الیاسی4
1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری-معماری دانشگاه ازاد اسلامی واحد دامغان -
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری-معماری دانشگاه ازاد اسلامی واحد دامغان -
3) استادیار دانشگاه ازاد اسلامی واحد دامغان -
4) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری-معماری دانشگاه ازاد اسلامی واحد
کد IOI مقاله
:
XYAK-ZEFCD
محل انتشار :
سومین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(3icsau.ir)
چکیده :
جایگاه امروزی معماری، بی شک اهمیتی شگرف و چشمگیرتر از تمام دوران های تاریخ دارد و این موضوعی است که از حیث ارزش نهفته در آن، تامل و درنگ بیشتری را می طلبد و این به هیچ وجه اتفاقی نیست. افزايش جمعيت، رشد سریع تکنولوژی و عدم تناسب آن با محيط زيست، برهم خوردن خلوت انسان ها، کوچک شدن فضاهای شخصی وکمرنگ شدن مرز قلمروها ، موجب تغييرات وسیع و بر هم خوردن شرايط طبيعی در فرد و اجتماع در بسياری از نقاط جهان گردیده است.
همواره مشکل است که برای مسئله ای که به صورت مجرد مطرح می شود، پاسخ بیابیم. می توان پیکر کلاسیک معبد پانتئون، میدان سن مارکر، گنبد طلایی کاخ کرملین و... را به خاطر آورد و در یک رابطه ی مستقیم قرار داد و پاسخ گفت، اما ناگهان توجه ما به مکان های دیگر معطوف می شود. از جمله: تجمل غیرانسانی کاخ های فرمانروایان گذشته ، زندان های اروپای قرون وسطی، یکنواختی و بی شکلی ساختمان های جدید.
و این قیاس های بلا تشبیه دقیقاً درنقطه ای هستند که تمام تصورات و پیش فرض ها مورد بی اعتمادی و تردید قرار می گیرند و همین جاست که موضوع مورد بحث شکل می گیرد: معماری، انسانگرایی و رابطه ی آنها اصل قضیه این است که معماری و روند پژوهش در محیط فراگیرنده ی انسان، از این پس فقط در حوزه یک همکاری وسیع با دیگر ارگان ها و افراد و نیز ایجاد حس تعلق ممکن خواهد بود.
در این پژوهش با استفاده از روش تحقیق کیفی، مطالعات کتابخانه ای به بررسی عناصر فضاهای معماری موجود در شهر ها و اثر آنها بر روانشناخت افراد در محيط زندگی اش همچنین رابطه بین معماری و انسانگرایی پرداخته می شود.
کلمات کلیدی : معماري روانشناسی محیط انسانگرایی برنامه ریزی شهری