تصحیح ضریـب شکل در طراحی بهینه جداسازهای لایه ای الاستومری

تصحیح ضریـب شکل در طراحی بهینه جداسازهای لایه ای الاستومری

احمد کریمیان1 پیام شیخ محمدی2 سالار یزدانفر3

1) دانشجوی دکتری عمران گرایش سازه،دانشگاه آزاد واحد
2) کارشناس ارشد سازه،دانشگاه آزاد واحد
3) دانشجوی دکتری فیزیک دریا،دانشگاه علوم و فنون دریایی

کد IOI مقاله : XYAK-ZEHKF
محل انتشار : سومین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(3icsau.ir)
چکیده :
    در اين تحقیق سعی شده است تا با بررسی سختی جداسازهای مختلف با مقادیر قطر و ضخامت لایه مختلف، سختی قائم سیستم جداساز بدست آمده از روابط آئین¬نامه¬اي توسط مقادیر سختی قائم مدلهای ایجاد شده در نرم¬افزار آباکوس تحت بررسی قرار گیرد. برای رسیدن به اهداف این تحقیق 16 مدل هندسی مختلف از جداساز لایه¬ای ساخته شد. نتايج نشان داد، افزایش شعاع جداساز برای ضخامتهای مختلف لایه¬ لاستیکی و در نتیجه افزایش ضریب شکل باعث افزایش سختی قائم می¬شود. همچنین با افزایش ضخامت لایه جداساز شیب منحنی افزایش می¬یابد و این تاکیدی بر موثر¬تر بودن افزایش شعاع سیستم جداساز در جداسازهای با ضخامت بیشتر می¬باشد. همچنين سعی شده است تا به تحلیل یک لایه لاستیکی تنها با شکلهای دايروي و مستطيلي، کرنش برشی حداکثر ایجاد شده در لایه لاستیکی تحت فشار قائم مورد بررسی قرار گیرد. در این بخش ابعاد لايه لاستيكي طوري در نظر گرفته شده است كه ضریب شکل لایه 5، 20 و 30 گردد. نتایج نیز نشانگر لزوم وارد کردن یک ضریب برای اصلاح ضریب شکل می¬باشد. استفاده از ضريب اصلاح برابر يك تنها براي لايه¬هاي لاستيكي با ضريب شكل پايين مناسب مي¬باشد و براي ضرايب شكل بالا اين عدد مي¬تواند بصورت ضريبي كاهشي بر روي ضريب شكل جداساز وارد گردد.

کلمات کلیدی : جداساز لرزهای تکیه گاه الاستومري طراحي بهينه اجزاء محدود