تحلیل فضایی و برنامه ریزی کاربری اراضی شهری (مطالعه موردی : منطقه 10 شهر تهران)

معصومه پازکی¹ حافظ شاکرمی²

1) عضو علمی دانشگاه پیام نور
2) کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری

کد IOI مقاله : XYAK-ZFEGZ
محل انتشار : سومین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(3icsau.ir)
چکیده :
    ارزیابی چگونگی کاربری اراضی شهری در واقع ارزیابی منظر و سیمای شهری و نحوه ی سامان دهی مکانی فضایی فعالیت ها و عملکرد های شهری است در نتیجه ارزیابی کاربری اراضی شهری بررسی هویت و معنی شهر و جایگاه آن در مسیر پایداری توسعه است. پژوهش حاضر از نوع بنیادی–کاربردی است و از روش توصیفی - تحلیلی برای بررسی موضوع و از نرم افزار GIS جهت بررسی کاربری ها ی موجود و نمایش آن ها بر روی نقشه بهره گرفته شده است. نتایج حاصل از این مطالعه بیانگر این مطلب است که در سطح منطقه ده شهر تهران تقريباً تمامي مشکلات و مسائل حاد منطقه ناشي از فشردگي و تراکم شديد بافت هاي مسکوني و نحوه ی توسعه آن در دهه هاي اخير است. بسياري از مشکلات ترافيکي و زيست محيطي منطقه خود منتج از همين کيفيت بافت مسکوني است .کمبود خدمات و فضاهاي باز و سبز شهري دلایل ديگري است که فشردگی بافت مسکونی را تأیید می کند که نتیجه ی آن عدم تعادل در کاربری اراضی است لذا تعادل بخشی به آن و ایجاد تمهیدات و تعیین راهکارهای مناسب جهت نیل به تعادل کاربری ها ضروری می باشد. نتیجه ی ارزیابی کمی کاربری اراضی در منطقه ی 10 شهر تهران با توجه به سرانه ها و معیارها و ارزیابی کیفی کاربری ها با توجه به ماتریس های سازگاری، ظرفیت، مطلوبیت و وابستگی و همچنین بر اساس تحلیل علمی صورت گرفته می توان اظهار داشت اکثر کاربری های این منطقه از دو بعد کمی و کیفی با استانداردها و ضوابط و معیارهای علمی مطابقت نداشته و تعادل مناسب را ندارد.

کلمات کلیدی : تحلیل فضایی برنامه ریزی کاربری اراضی شهری سرانه استانداردهای شهری