مقایسه ی تطبیقی نظام برنامه ریزی مشارکتی شهری در ایران و هلند
مقایسه ی تطبیقی نظام برنامه ریزی مشارکتی شهری در ایران و هلند
عطیه عسگری1 محمود رحیمی2
1) دانشجوي دكتراى رشته ي شهرسازي، گروه دكتراى شهرسازي، واحدِ شهرقدس، دانشگاهِ آزاد إسلامي، تهران، ايران.
2) استاديار، گروه دكتراى شهرسازي، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد إسلامي، تهران، ايران.
کد IOI مقاله
:
XYAK-ZFFKG
محل انتشار :
سومین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(3icsau.ir)
چکیده :
چکیده:
امروزه پارادايم جديد "توسعه¬ي مشاركتي يا توسعه¬ي جايگزين " به عنوان پارادايمي جديد و تكثرگرا در فرایند برنامه¬ریزی پيشنهاد شده است. در اين پارادايم از اجتماعات محلي توقع مي¬رود كه اولويت¬ها و استانداردهايي را تعيين كنند كه ويژه¬ي شرايط و امكانات آنان است و نیز تأكيد زيادي بر تأمين نيازهاي اساسي مردم و مشاركت ذينفعان در برنامه¬هاي توسعه دارد. در رهيافت توسعه¬ي مشاركتي، نقش ارتباطات، پيچيده¬تر و متنوع¬تر است و بر خلاف پارادايم نوسازي، طبيعت و محيط زيست و ارتباطات به اهداف هنجاري و استانداردهايي وابسته است كه توسط خود جوامع مشخص شده¬اند. اما كشورهاي جهان سوم اگر چه سالهاست كه در مسير توسعه حركت ميكنند، ولي همچنان از قافله¬ي توسعه دور مانده اند. اين مسئله ناشي از سيستم¬هاي برنامه¬ريزي و نوع نگاه اين كشورها به برنامه¬ها است. يعني تصميم¬گيري براي برنامه¬ها، اجرا و... بدون حضور و مشاركت مردم است. اين در حالي است كه در تمام جوامع پیشرفته، عامل بالقوه ي مشاركت مردمي وجود دارد. درهمین راستا مقاله حاضر با هدف مقایسه تطبیقی برنامه-ریزی مشارکتی با توجه به ساختارهای برنامه¬ریزی دو کشور هلند به واکاوی علل ضعف در بحث مشارکت در برنامه¬ریزی در کشور ایران پرداخته است. روش تحقیق این مقاله از نظر فرآیند کیفی و از نوع توصیفی-تحلیلی می باشد. همچنین این پژوهش در محدوده ی نظام مدیریت و برنامه ریزی شهری ایران و هلند انجام پذیرفته است. از نظر زمانی، این پژوهش بازه زمانی 70 سال گذشته (1940-2010) که حدودا سال¬های بعد از جنگ جهانی دوم می¬باشند را در بر می گیرد. در حقیقت، در این نوشته، عناصر کلان تا خرد مدیریتی و برنامه ریزی در دوکشور هلند و ایران بعد از معرفی مورد مقایسه قرار گرفته است و به نوعی توصیف و تحلیل شده¬اند. نتایج ناشی از مقایسه داده¬ها حاکی از این حقیقت می¬باشند که سه عامل اصلی “سیستم نامناسب نظام برنامه¬ـریزی شهری” “جستجوي منافع شخصی” و “مردمي نبودن نظام تصميم گيري” اصلی¬ترین دلایل ضعف مشارکت در نظام برنامه¬ریزی ایران نسبت به کشور هلند می¬باشند.
کلمات کلیدی : برنامه¬ریزی مشارکتی نظام برنامه¬ریزی حکومت محلی هلند ایران