سیر تحول نما های خانه های تهران از دوران قاجاریه تا دوران معاصر کنونی

سیر تحول نما های خانه های تهران از دوران قاجاریه تا دوران معاصر کنونی

شبنم گلکاریان1

1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه خاور نزدیک، قبرس -

کد IOI مقاله : XYAK-ZFHBB
محل انتشار : سومین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(3icsau.ir)
چکیده :
    خانه، مفهوم و پدیده نخستینی است که وجود بشر از دیروز تا امروز به صورت پیوسته و وابسته با آن همراه بوده است، چرا که هرجا زندگی انسان جریان داشته، خانه نیز جزو جدایی ناپذیر آن بوده است. به این علت معماری خانه نیز در تمدن های مختلف با حساسیت و جذابیت های مختلفی دنبال می شده است؛ این موضوع تا به آنجا اهمیت داشته که ضروریت این حساسیت به صورت جنبه نهادینی تبدیل شده و هر ملیتی سعی بر آن داشته که با نشانه و الگوهای فرهنگی خاص خود، به نوعی توجهش را به این موضوع نشان دهد. معماری بیشتر از هر هنری با فرهنگ انسانی مرتبط است. بشر همواره نیازمند فضایی بوده است که او را در مقابل تاثیرات محیطی محافظت کند. فضای معماری خانه، مکان یا ظرفی است که در آن بخشی از فعالیت های مربوط به زندگی بشر صورت عینی به خود می گیرد و با زندگی انسان رابطه ی ناگسستنی دارد. در جایی در رابطه با خانه توصیفی آمده بود که انگار خانه ادامه لباس تن آدمی است. بیرونی ترین لباس او که بایستی اندازه و در خور او باشد. خانه جایی است که انسان آسوده ترین لحظات و احتمالا بیشترین مدت عمر خود را در آن سپری می کند و به همین خاطر در میان تمام گونه های بنای معماری خانه پر اهمیت ترین بنا و آشناترین و صمیمترین آن هاست. خانه مکانی برای آسایش انسان و پاسخ تمام نیازهای تن و روح آدمیست. خانه های قدیم، شیرین و صمیمی هستند و یک تناسب خاصی دارند؛ حال و هوای درونی هر خانه به یک شیوه سخن می گویند. اما امروزه این شیوه ی سخن موجود نیست و حس آشنایی و دوستی برای ما ندارد و خودمان را با حس تهی بودن روبرو می بینیم. خانه های قدیمی توجهی هم زمان و نسبتی صحیح میان شکل ساختمان و شیوه ی زندگی انسان برقرار میکردند. اما با گذشت زمان کم رنگ شده و غفلت از این نسبت به برقراری این ارتباط صحیح محیط خانه بی روح گشته است.

کلمات کلیدی : خانه ی قاجاری خانه ی سنتی تهران مدرنیته خانه ی معاصر معماری ایرانی فضای داخلی و خارجی پست مدرن تاریخ گرایی