بهینهیابی سازههای خرپایی با الگوریتم ژنتیک با در نظر گرفتن قابلیتاطمینان
بهینهیابی سازههای خرپایی با الگوریتم ژنتیک با در نظر گرفتن قابلیتاطمینان
احسان جهانی1 محمد چیذری2
1) عضو هئیت علمی دانشگاه مازندران، دانشکده فنی مهندسی، گروه عمران، ایران -
2) دانشجوی کارشناسی ارشد عمران گرایش سازه، دانشگاه مازندران،ایران -
کد IOI مقاله
:
XYAK-ZFZZF
محل انتشار :
سومین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(3icsau.ir)
چکیده :
این مقاله به بررسی کاربرد قابلیت اطمینان و یا به نوعی احتمال خرابی با روشهای الگوریتم ژنتیک یک و چند هدفه برای بهینه سازی سازههای خرپایی میپردازد. مسئله بهینه سازی سازههای خرپایی در مقالات مختلف مورد بررسی قرار گرفته است که در این مقاله با روش الگوریتم ژنتیک مورد مقایسه قرار گرفتهاند. در این مقاله همچنین در روش الگوریتم ژنتیک تک هدفه با در نظر گرفتن قابلیت اطمینان به عنوان قید و در الگوریتم ژنتیک چند هدفه قابلیت اطمینان به عنوان یکی از اهداف مینیمم شونده در آن، سعی در بررسی میزان تاثیرگذاری قابلیت اطمینان بر بهینه سازی داریم. بهینهیابیهای انجام شده در این مقاله براساس بهینهیابی اندازه بوده و متغیرهای بهینهیابی مساحت اعضای خرپا هستند که هر کدام تحت بارگذاری مستقل قرار میگیرند. برای بدست آورن مقاطع بهینه برای سازه خرپایی، از روش اجزای محدود برای تحلیل اعضای خرپا در الگوریتم های ژنتیک استفاده شده است. محاسبه قابلیت اطمینان و یا به نوعی احتمال خرابی با استفاده از روش شبیه سازی مونت کارلو که یک روش عمومی در حل این مسائل است صورت میگیرد. نتایج عددی بهینهیابی ها با در نظر گرفتن و بدون قید قابلیت اطمینان محاسبه شده و با مقالات دیگر مورد بررسی قرار گرفته است.
کلمات کلیدی : بهینه یابی قابلیت اطمینان الگوریتم ژنتیک الگوریتم چند هدفه