بررسی سیل و توسعه شهر تهران

بررسی سیل و توسعه شهر تهران

رامین فتح اللهی دهکردی1 آیدا اسماعیل زاده سیلابی2 سید اوویس ترابی3

1) کارشناس ارشد طراحی شهری دانشگاه آزاد اسلامی پردیس علوم وتحقیقات همدان
2) کارشناس ارشد طراحی شهری دانشگاه شهید بهشتی
3) دکترای عمران دانشگاه صنعتی شریف، محقق حوزه صنعت آب و محیط زیست

کد IOI مقاله : XYAK-ZGCZC
محل انتشار : سومین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(3icsau.ir)
چکیده :
    زمانی که تاریخچه سوانح طبیعی در شهر تهران را بررسی می کنیم اگرچه به طور بالقوه زلزله می تواند آثار غیر قابل جبرانی در شهر تهران بر جای گذارد لیکن تا کنون بیشترین میزان آسیب و خسارت های جانی و مالی در شهر تهران در اثر سیل در رود دره های مختلف آن پدید آمده است. بر این اساس در تحلیلی زمانی از سیلاب های تهران، مشاهده می کنیم که فقط در سال 1366 در سیل تجریش حداقل 300 نفر جان باختند و در سیل اخیر در کن نیز به همراه خسارات فراوان مالی، 20 تن از شهروندان جان خود را از دست دادند. همین آسیب پذیر بودن تهران در برابر سیلاب است که باعث شده همواره این پدیده طبیعی اولویت اول در فعالیت های مقابله با سوانح طبیعی از زمان صفویه تا کنون باشد. با ورود رویکردهای مدرن برنامه ریزی شهری هرچند نحوه برخورد با سیلاب از رویکرد تعاملی با آن با توجه به گسترش شهر به دامن رود دره ها به رویکرد تقابلی تغییر یافت ولی اصل موضوع آسیب پذیر بودن شهر تهران هرگز تغییر نکرد. با بهره گیری از تکنولوژی های کانال سازی و مهار سسیلاب در طرح های متنوع کنترل سیلاب و طرح های شهری تهران سعی شد تا حدودی این روند کنترل شود ولی با گذشت زمان نه تنها این طرح ها شرایط را بهبود ندادند که اصولا مشکلات جدید و بغرنج تری به همراه خود ایجاد کردند. در این مقاله با اتکا به بررسی تاریخی سیلاب های شهر تهران و همچنین مجموعه اقداماتی که در دوره های مختلف جهت مقابله باسیل انجام شده به دنبال یافتن پاسخی برای عدم توفیق در تمام این تلاش ها علی رغم صرف هزینه های گزاف بوده ایم و در انتهای مقاله نیز پیشنهاداتی در راستای شیوه صحیح تعامل با سیل این خطر همیشگی شهر تهران ارائه شده است.

کلمات کلیدی : سیل توسعه شهری طرح های کنترل حریم اکولوژیک