باستان گرایی در فرهنگ و ادبیات دوران سامانی

باستان گرایی در فرهنگ و ادبیات دوران سامانی

اکرم کرمعلی1 مجتبی ذهابی2 فاطمه یوسفوند3 زهرا جعفر نژاد4

1) کارشناس ارشد تاریخ ایران دوره اسلامی ، دانشگاه سیستان و بلوچستان
2) کارشناس ارشد تاریخ ایران دوره اسلامی ، دانشگاه شهید بهشتی
3) کارشناس ارشد تاریخ ایران دوره اسلامی ، دانشگاه لرستان
4) کارشناس ارشد تاریخ جهان ، دانشگاه سیستان و بلوچستان

کد IOI مقاله : XYAZ-ZBBAK
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی مدیریت و علوم اجتماعی(2icmsconf.com)
چکیده :
    پس از استیلای اعراب در خراسان و ماوراءالنهر و سایر کشورهای عجم، جنبش¬های آزادی خواهی و استقلال طلبی رواج پیدا کرد. این جنبش¬ها منجر به پیدایش دولت¬های ملی طاهریان، صفاریان و سامانیان شد. در تحکیم استقلال دولتهای مذکور زبان فارسی نقش ویژه¬ای داشت. سامانیان از جمله حکومت¬های بودند که در راستای زنده کردن سنت¬های باستانی به ادبیات پارسی توجه نشان دادند و ثمرات خوبی بر جای گذاشتند که از جمله این ثمرات باید به شاهنامه حکیم توس اشاره کرد. این مقاله در صدد است با روش توصیفی- تحلیلی از طریق برکشیدن منابع کتابخانه¬ای به استراتژی فرهنگی سامانیان و نگرش به باستان در ادبیات آن دوران بپردازد.

کلمات کلیدی : باستان گرایی سامانیان ادبیات فرهنگ شاهنامه