ساعدی مالینوفسکی ایران «بررسی انسن شناختی آثار غلامحسین ساعدی»

ساعدی مالینوفسکی ایران «بررسی انسن شناختی آثار غلامحسین ساعدی»

عمار احمدی1

1) کارشناس ارشد مردم شناسی از دانشگاه علوم و تحقیقات تهران

کد IOI مقاله : XYBA-ZHBAK
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در علوم انسانی(3mrhconf.com)
چکیده :
    لوي اشتراوس مي‌نويسد: مردم‌شناسي؛ شعر شخصي داستان‌نويس شاعري است كه مردم شناس باشد. غلامحسين ساعدي در مطالعات مردم‌نگاري خود شعر شخصي‌اش را خوب سرود. او هيچ وقت خود را مردم‌شناس یا انسان شناس معرفي نكرد. ولي با مردم زندگي كرد و از صلح و آشتی مردم نوشت. ادبیات کلاسیک ایران پر است از نمادهای فرهنگی و انسان شناختی. در کنار این ادبیات غنی، ادبیات معاصر و اندیشمندان ادبیات معاصر ایران هم در مورد صلح و دوستی انسان با انسان، انسان با طبیعت، انسان با عناصر زندگی و حتی انسان با تکنولوژی حرف های زیادی گفته‌اند و هنوز هم این اندیشه ادامه دارد. یکی از این اندیشمندان ادبی ایران غلامحسین ساعدی است که در این مقاله هر چند بسیار مختصر اما اکثر داستان‌ها، رمان‌ها، نمایش نامه ها و فیلم نامه و مونوگرافی‌های او را بررسی کرده و ردپای اندیشه های انسان شناختی را در آن پی گرفته‌ام که به بعضی‌ها اشاره می‌کنم. اين مقاله با مقدمه‌اي كوتاه از زندگي ادبی و علمی غلامحسين ساعدي و توضيح مختصر در خصوص تاريخچه مونوگرافي جهان و ايران شروع مي‌شود و بعد به بررسي نگاه انسان شناختی ساعدي در مجموعه داستان‌هاي عزاداران بَيَل و آشفته حالان بيدار بخت، رمان‌ توپ، فيلم‌نامه‌ ما نمي‌شنويم، نمايش‌نامه‌ چوب به دست‌هاي ورزيل و فصل گستاخي، مي‌پردازد. مهم‌ترين فصل اين مقاله بررسي سه اثر مهم ساعدي در حوزه مونوگرافي‌(تك‌نگاري‌) مردم‌شناسي و انسان شناسی است. اهل هوا، ايلخچي، مهمتر از همه خياو يا مشكين‌شهر سه مونوگرافي ساعدي است كه در اين مجال اندك بررسي و نمونه‌هايي هر چند كوتاه در حد گنجايش اين مقاله آورده‌ام.

کلمات کلیدی : مونوگرافي عزاداران بيل توپ ما نمي‌شنويم چوب به دست‌هاي ورزيل اهل هوا ايلخچي خياو يا مشكين‌شهر