پیش بینی کیفیت زندگی براساس حمایت اجتماعی و خودناتوان سازی در نابینایان

پیش بینی کیفیت زندگی براساس حمایت اجتماعی و خودناتوان سازی در نابینایان

علی فراهانی1 احمد یارمحمدیان2 مختار ملک پور3 احمد عابدی4

1) دانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان با نیازهای خاص، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران -
2) دانشیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان با نیازهای خاص، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران -
3) استاد گروه روانشناسی و آموزش کودکان با نیازهای خاص، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران -
4) دانشیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان با نیازهای خاص، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران -

کد IOI مقاله : XYBA-ZHCAH
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در علوم انسانی(3mrhconf.com)
چکیده :
    هدف از پژوهش حاضر، بررسی پیش بینی کیفیت زندگی براساس حمایت اجتماعی و خودناتوان¬سازی در افراد نابینا بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد نابینای بالای 15 سال شهرهای شیراز و اصفهان بود که با روش نمونه گیری در دسترس 135 نفر انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسشنامه کیفیت زندگی نابینایان، مقیاس خودناتوان¬سازی و پرسشنامه حمایت اجتماعی بود. طرح پژوهش از نوع همبستگی بود و برای تحلیل داده¬ها از ضریب همبستگی و رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان داد که بین کیفیت زندگی با حمایت اجتماعی رابطه معناداری به صورت مثبت و مستقیم وجود دارد و هر چه حمایت اجتماعی بیشتر باشد، بر میزان کیفیت زندگی افراد نمونه افزوده می شود. از سوی دیگر بین کیفیت زندگی با خودناتوان سازی ادعایی و رفتاری رابطه معناداری به صورت منفی و معکوس وجود دارد. نتایج رگرسیون چندگانه حاکی از این بود که مولفه¬های خود ناتوان¬سازی ادعایی و رفتاری و حمایت اجنماعی در مدل ارایه شده در حدود 5/38 درصد از واریانس متغیر کیفیت زندگی را تبیین می کنند و بر اساس ضرایب استاندارد بتا بیشترین نقش و تبیین روی کیفیت زندگی بر عهده حمایت اجتماعی می باشد. لذا براساس نتایج، در مقوله کیفیت زندگی افراد نابینا متغیرهای حمایت اجتماعی و خودناتوان¬سازی نقش معناداری دارند.

کلمات کلیدی : نابینا کیفیت زندگی حمایت اجتماعی خودناتوان¬سازی