مردم نویسی در ادبیات داستانی ایران تا عصر چوبک
مردم نویسی در ادبیات داستانی ایران تا عصر چوبک
زهرا رجایی1 محمدرضا باقری لری2
1) دانشجوی کارشناسی ارشدپژوهش هنر، گروه پژوهش هنر. واحد یزد. دانشگاه آزاد اسلامی. یزد.
2) دانشجوی دکتری پژوهش هنر.گروه پژوهش هنر. واحد اصفهان. دانشگاه هنر اصفهان. اصفهان.ایران.
کد IOI مقاله
:
XYBA-ZHCBF
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در علوم انسانی(3mrhconf.com)
چکیده :
عظمت ادبیات کهن ایران را نمی توان مورد پرسش قررارداد اما ادبیات ایران نیز همچون هر پدیده ی برخاسته از اجتماع همپای تغییر شرایط حاکم بر جوامع و به تبع تحولات، دستخوش تغییرات بسیار بوده است و نهضت ادبی نوین ایران را علاوه بر تعالی نثر کهن می توان نتیجه ی نقش فرهنگی غرب نیز دانست ازطرفی به نظر می رسد نخستین اشکال ساده نویسی و ادبیات به دور از تکلف درپی توجه بیشتر به مخاطب شکل گرفته است. پژوهش حاضر باهدف کشف ریشه های ساده نویسی، عامیانه نویسی و نخستین داستان نویسی های واقع گرای اجتماعی، به روش توصیفی، ادبیات و نثر مردمی در طی قرون گذشته تا عصر چوبک و شیوه ی قصه نویسی وی و ورود زبان محاوره ای به ادبیات داستانی را موردمطالعه قرارداده است و نتیجه ی حاصل از این پژوهش نشان می دهد که عامیانه نویسی و نثر مردمی در ادبیات ایران سابقه ای دیرین داشته و تنها در خلال ادوار گوناگون تحت تأثیر شرایط مختلف سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و در تعامل با هنر و ادبیات غرب و البته متناسب با نگرش و دیدگاه منحصربه فرد نویسندگان ایرانی دچار دگردیسی و تحول شده است.
کلمات کلیدی : مردمنویسی ادبیات داستان